ภาคต่อของบันทึกเรื่อง " การแก้ปัญหาความขัดแย้งในองค์กร " 

 "... บางครั้งคนเราต้องยอมเจ็บเพื่อการเปลี่ยนแปลงใหม่ที่ดีกว่า ..." 

 

         ที่กล่าวถึงการบริหารงานระดับ " ผู้สั่งการ "  ที่มีจุดมุ่งหมายให้การดำเนินการภายในองค์กรเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้อย่างราบรื่น แม้บางครั้งต้องสั่งการงานไปโดยที่ขัดต่อความรู้สึกส่วนตัว แต่ก็เพื่อรักษาไว้ซึ่งระบบและและบุคลากรที่ปฏิบัติงานร่วมในองค์กร

 

 

  แต่ในส่วนของบุคลากรระดับ" ผู้รับคำสั่งและปฏิบัติงาน "

             ที่มีหน้าที่ลงมือปฏิบัติงานโดยตรง  ถือเป็นตัวแปรที่สำคัญที่สุด ในระบบการบริหารจัดการ  ( มีหนังเกาหลีเรื่องหนึ่งกล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า  " ลูกน้องของเรา ที่ทำงานให้เรา เราถือเป็นหัวหน้าของเรา ทุกคนเป็นผู้มีบุญคุณกับเรา เราให้เกียรติในการตัดสินในของเขาทุกคน  เพราะเขาทำงานให้เรา ถ้าไม่มีเขาเราก็ไม่สามารถมีชีวิตอย่างทุกวันนี้ได้ "  เป็นคำกล่าวของมหาเศรษฐี เจ้าของกิจการ )   บุคลากรระดับผู้ปฏิบัติงาน เป็นหน่วยงานที่ต้องลงมือปฏิบัติจริง ต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า  หรือแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นอยู่หน้างาน เป็นผู้ทำวิถีทางเพื่อให้งานบรรลุจุดมุ่งหมายและผลงานออกมาดีที่สุด 

 

       ปัญหาความขัดแย้งในการทำงานระดับนี้ก็มีเหมือนกัน แต่ มีไม่มากนักเพราะส่วนใหญ่เน้นที่ผลของงานให้สำเร็จเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับตัวบุคคลมากนัก จะทำงานขัดกับนโยบายการบริหารงานก็ไม่ได้  อยู่ในสภาวะที่ต้องจำยอมต้องทำให้ได้และต้องออกมาให้ดีที่สุด  การวางแผนงานระดับนี้ควรวางแผนงานเพื่อเป็นแนวทางการปฏิบัติเท่านั้น โดยยึดหลักนโยบายการบริหารงานขององค์กรเป็นที่ตั้ง รายละเอียดการดำเนินการ วิธีการ หรือ กระบวนการ สามารถเปลี่ยนแปลงและแก้ไขได้ตามสถานการณ์ที่หน้างาน   

 

" ต้องยอมเหนื่อยกาย เพื่อความสบายใจในการทำงาน ดีกว่าเหนื่อยใจขณะที่ปฏิบัติงาน " เป็นหนทางเดียวที่จะทำบรรลุจุดมุ่งหมาย และ ผลงานออกมาดีที่สุด  

 

 

     "   คนทำงานสบายใจ งานเดิน คนทำงานไม่สบายใจ งานชะงัก "