"นักให้กำลังใจ นักให้อภัย" บทเรียน จากbowling game

วันนี้เป็นวันที่ได้เรียนรู้สิ่งดีๆของชีวิตอีกวันหนึ่ง เพราะได้โอกาสไปแข่ง bowling ซึ่งก่อนเล่นได้ซ้อมมาเพียง 1ครั้ง นอกจากเทคนิคการเล่นที่พี่ๆและเจ้านาย ช่วยกันสอนขณะเล่นแล้ว สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือ ทุกครั้งที่ "ล้างท่อ" รู้ดีว่านอกจากตัวเองที่ผิดหวังแล้ว คนลุ้น ก็ผิดหวังเหมือนกัน แต่.. เมื่อหันกลับมา จะมีเสียงบอกว่า"ไม่เป็นไร" เอาใหม่ๆ สายตาทุกคู่ที่ให้กำลังใจ ให้อภัยในความแย่ของเรา ยามทำได้ดีก็มีเสียงปรบมือ คำชม สนั่น!

เรามักจะเห็นการเป็น นักอะไรต่อมิอะไร เช่น นักวิชาการ นักพูด นักเขียน นักวิจัย ฯลฯ แต่วันนี้ ทำให้นึกอยากเป็น 2 นัก คือ "นักให้กำลังใจ" และ "นักให้อภัย" เพราะบทเรียนที่ได้รับในวันนี้ทำให้รู้ว่า กำลังใจ และการให้อภัย นั้นสำคัญ เพียงใด มันสร้าง vitality ได้อย่างไม่น่าเชื่อ นับแต่นี้คงต้องฝึกให้เป็นนิสัยประจำตัว ปกติเรามักจะให้กำลังใจ หรือให้อภัยกับคนที่เรารัก เราชอบ และบางครั้งที พอจะอ้าปาก หรือปรบมือ ก็จะมี" มือที่มองไม่เห็น" มาจับมือ ปิดปาก เอาไว้ มือที่มองไม่เห็น ในที่นี้ ไม่มีตัวตน มันคือ อัตตา อคติ อิจฉา ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ แค้นเคือง โกรธขึ้ง เบื่อหน่าย ..... แต่นักให้กำลังใจ นักให้อภัย มืออาชีพ น่าจะทำได้กับทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ คนที่ไม่ชอบ (เอ่อ.. แต่มันยากเหมือนกันนะ....)

และให้คิดไกลไปว่า ถ้าองค์กรใด มี 2 นัก นี้มากๆน่าจะเป็น องค์กรที่มีชีวิต(ชีวา) อย่างแน่นอน...

และวันนี้เมื่อกลับถึงบ้านเปิดทีวีดูข่าว จึงฝึกเป็นนักให้กำลังใจกับ... คุณสมัคร นายกคนใหม่ เป็นคนแรก...

ปล...ท่านใดมีเทคนิคการเล่น bowling ดีๆ post บอกกันบ้างนะคะ ขอบคุณค่ะ