โตป่านนี้แล้วยังกอดพ่ออยู่ได้

วันนี้ผมรับบท “พ่อบ้านจำเป็น” 
อีกครั้ง   เพราะคุณแม่บ้านมืออาชีพมีภารกิจต้องเดินทางไปราชการที่กรุงเทพ ฯ

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ผมเริ่มซักซ้อมความเข้าใจกับเด็กสองคนตั้งแต่เมื่อวาน   เป็นต้นว่า  เราสามคนจะต้องดูแลกันและกันให้ดี  กินข้าวด้วยกัน  อาบน้ำด้วยกัน  นอนด้วยกัน  และอื่น ๆ  อีกจิปาถะ  แต่กระนั้นน้องดินผู้เป็นพี่ก็แอ่นอกพูดเสียงดังฟังชัดว่า “ดินสิซอยพ่อเลี้ยงน้องเอง…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">คำพูดง่าย ๆ แสนซื่อของลูกชายวัยห้าขวบพลอยชุบหัวใจให้คลายวิตกได้มากโข   อย่างน้อยเขาก็การันตีว่าจะไม่เป็นภาระใด ๆ กับผมนัก  เพื่อให้ผมและเขาได้จับมือกันจัดการกับเจ้าจุกอย่างเต็มอัตราศึก

</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p>     

</p><p>ช่วงเย็นของวันนี้  ผมตัดสินใจพาเจ้าตัวเล็กทั้งสองไปดูละครเวทีประจำปีของนิสิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์  ผังเมืองและนฤมิตศิลป์   โดยไม่ลืมที่จะชวนน้อง ๆ  ในที่ทำงานไปผ่อนคลายร่วมกัน  ซึ่งผมเองก็ขันอาสาที่จะเป็นเจ้ามือให้ทั้งหมด  แต่สุดท้ายก็มีเพียงเจ้านุ้ยจันเพ็ญ  ศรีดาว  รวมถึงเจ้าก้องวัฒนพงษ์  คงสืบเสาะและคู่ชีวิตเท่านั้นที่ติดสอยห้อยตามเข้าไปในเวทีละคร 

     </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเคยได้เขียนไว้ในบล็อกแล้วว่า   “ละครเวที”  เป็นเสมือนกิจกรรมอันสะท้อนให้เห็นพลังทางปัญญาของนิสิตอย่างชัดเจน  และผมเองก็เชื่อว่าละครเวทีในทุกเรื่องล้วนมีสารัตถะแห่งชีวิตอยู่อย่างไม่จืดจาง  และปีนี้ละครสถาปัตย์ฯ ก็มีชื่อว่า“อินาโมเรต้า”(คำสาป..รัตติกาล..นิทานพ่อลูก..)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ผมไม่ใช่นักดูละครตัวยง  และไม่สันทัดกับการวิจารณ์ละครเวทีนัก  จะเสพงานศิลป์แต่ละครั้งก็เอาใจเข้าว่าล้วน ๆ ว่า “ชอบหรือไม่ชอบ… สะเทือนใจหรือไม่… และประทับใจอะไรบ้าง..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>      <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">การไปดูละครในครั้งนี้ได้รับความกรุณาจาก อ.มงคล  คาร์น  เป็นอย่างดีในเรื่องของการจัดซื้อจัดจองเรื่องตั๋วละคร  ผมไม่ได้พกกล้องเข้าไปด้วย  และถึงแม้จะพกไปก็คงไม่กล้าลั่นชัตเตอร์ใด ๆ เป็นแน่  เพราะนั่นคือมารยาทของคนชม   และสำคัญอีกประการก็คือ  ผมต้องการไปนั่งเสพศิลปะแบบไม่ต้องมีภาระอื่นใดมาปนเป</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ตลอดระยะเวลาของการดูละครเวทีเรื่องนี้   ผมพยายามควบคุมเจ้าจุกให้นิ่งเงียบ  แต่แกก็อยู่ไม่นิ่งเอาเสียเลย  บ่อยครั้งที่ละครอยู่ในช่วงเงียบ ๆ  แกก็ถามขึ้นมาหน้าตาเฉยในบางเรื่อง  หรือแม้แต่เปรยขึ้นมาอย่างใสซื่อ  ทำเอาคนชมหัวเราะไปกับเจ้าจุกไม่น้อยกว่า 3  ครั้ง 3  คราเลยทีเดียว   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p></p><p>ผมคงไม่มีภาพบรรยากาศใด ๆ มาฝากมิ่งมิตร  และคงสงวนเรื่องเล่าของละครเวทีเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน  แต่ก็ยังอยากจะบอกว่าโดยภาพรวมแล้ว  ผมค่อนข้างมีความสุขอย่างมากมายที่ได้ใช้เวลาว่างอันน้อยนิดให้เป็นเวลาคุณภาพสำหรับลูก ๆ …  และเป็นความโชคดีที่เนื้อหาของละครได้สะท้อนให้เห็นความรักของพ่อที่มีต่อลูก  และความรักของลูกที่มีต่อพ่อ  เลยพลอยให้ผมไม่ต้องพร่ำสอนอะไรกับเด็กสองคน …   </p><p> </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">หลายครั้งหลายหนที่เจ้าจุกหันกลับมาจูจุ๊บผมอย่างบ่อยครั้ง  ผมเชื่อว่าส่วนหนึ่งคงได้รับอิทธิพลมาจากภาพที่เจอบนเวทีละครเป็นแน่  ยิ่งในภาวะที่คุณแม่บ้านไม่อยู่เช่นนี้  ยิ่งทำให้บรรยากาศของวันนี้ร้อยรัดและโอบกอดให้ผมกับลูกแนบชิดเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างที่สุด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ผมจำวาทกรรมของตัวละครไม่ค่อยได้นัก  แต่ก็พอจำได้พอประมาณอยู่บ้าง  โดยเฉพาะห้วงสุดท้ายที่ลูกสาวได้ชีวิตพ่อกลับคืนมา   จากนั้นก็โผเข้ากอดพ่อพร้อมกับบอกรักพ่อของตนเองอย่างสุดซึ้ง  ขณะที่ผู้เป็นพ่อก็เปรยแบบเขิน ๆ  ว่า …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">“โตป่านนี้แล้วยังกอดพ่ออยู่ได้..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p>ส่วนอินาโมเรต้าลูกสาวที่หน้าตาอัปลักษณ์ก็ไม่รีรอที่จะบอกกับพ่อในทำนองว่า“ไม่มีลูกคนไหนโตเกินกว่าที่จะกอดพ่อหรอก…”     </p><p></p><p>นั่นคือถ้อยคำ หรือวาทกรรมที่ผมปะติดปะต่อเก็บเกี่ยวออกมาจากเวทีการละคร  และเมื่อละครปิดฉากลง  ฝ่ายผู้จัดก็กล่าวขอบคุณผู้มีอุปการคุณหลายภาคส่วน  แต่ที่ทำเอาผมนิ่งไปเลยก็คือ  น้องนิสิตอันเป็นประธานการละครได้กล่าวขอบคุณผมและคุณก้องผ่านไมโครโฟนอันแสนดัง   ซึ่งสำหรับผมแล้ว  นั่นคือกำไรชีวิตที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้รับเกียรติจากเวทีแห่งนี้ ..      </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ผมเดินออกจากเวทีละครแบบอิ่มสุข  มือซ้ายจูงน้องดินและมือขวาจูงเจ้าจุกออกมาอย่างว่าง่าย   โดยที่พยายามบีบกระชับมือของเจ้าตัวเล็กทั้งสองเป็นจังหวะ ๆ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p>ผมบอกกับเขาสองคนว่า   อีกไม่กี่วันข้างหน้านี้จะมีละครเวทีอีกเรื่อง   ท่ามกลางความมืดนั้น  เสียงเจ้าจุกก็ดังแทรกขึ้นอย่างมีชีวิตว่า  “พ่อ..ให้แดนมาเบิ่งนำแนเด้อ…”       </p><p></p>