วันนี้ออกมาเดินเล่นหลังบ้านเห็นบัวตองโรยเกือบหมดแล้ว ...........ทำให้นึกถึงคนนำมาเผยแพร่ทันที.........เออหนอวิทยาการบางครั้งก็ใช้ไม่ได้กับครูพรรณาเอาซะเลย.................ครั้งแรกที่มีบัวตองในโรงเรียนนี้ ท่านผู้บริหารได้ไปศึกษาดูงานที่แม่ฮ่องสอน แล้วเก็บเมล็ดมาให้ครูเกษตรทำการเพาะพันธุ์..........ตามประสา ...จัดการคั่วดินเพื่อฆ่าเชื้อ...แล้วดำเนินการต่อ........ได้ต้นอ่อนจำนวนมาก แต่ดูท่าไม่แข็งแรง.........ครูพรรณา ลองขอมาปลูกที่บ้าน ให้อยุ่ใกล้ ๆ น้ำ ก็ไม่งาม ........สุดท้ายมันก็ตาย.................................หายไปนานสามีมีโอกาสไปดูงานที่แม่ฮ่องสอนบ้าง....คราวนี้เก็บกิ่งที่มีดอกมาฝากภรรยา.......นี่คือของฝากจากแม่ฮ่องสอนแท้จริง.....ประมาณว่าตังค์ไม่เสีย.............เหี่ยวแล้วครูพรรณาก็โยนทิ้งลงไปในดงหญ้าคาข้างบ้าน........พอฤดูฝนก็ต้องแปลกใจ ....ใบอะไรหว่าไม่เคยเห็น ...ต่อมาแตกกองดงามรวดเร็วมาก..............ย่างเข้าเดือนกุมภามีตุ่มดอก...รอจนบาน....อุแม่เจ้า.......จากนั้นมาใครเห็นใครก็ขอเอาไปปลูก..............ปี ๔๓ โรงเรียนถมดินหมด.........ไม่มีที่แฉะๆ ให้บัวตองอยุ่ ตัดสินใจงัดเหง้ามันขึ้นมาแล้วกองไว้ข้างถังพักท่อระบายน้ำข้างๆ บ้าน อยู่มาไม่นานก็ออกลูกออกหลานมาเป็นบัวตอง..............
เห็นมะ ...บัวตองงามแต้ ๆ เจ๊า.......อยู่ของมันเอง........สวนป่าที่เห็นแว้บ ปลุกแบบโยนเมล็ดทิ้งทั้งนั้น.......พอมันโผล่ขึ้นมาก็เอาน้ำไปหยอด.......เออเดี๋ยวจะว่าโกหก ไอ้ต้นกล้วยนั่นก็ชาวนาหลังโรงเรียนเขาเอามาปลูกให้........... แบบว่าสงสารครูไม่มีอะไรจะกิน
