เมื่อนานมาแล้ว ... มีต้นหญ้ากับนาฬิกาเรือนหนึ่ง เขาทั้งสองเป็นเพื่อนกัน.... ทุกวันเวลาที่ผ่านไป นาฬิกาไม่เคยคิดถึงอะไรในข้างหน้าเลย... เพราะตัวเขาเป็นผู้ทำให้กาลเวลาแปรผันไป... เวลาที่ผ่านไป จากวันเป็น เดือน จากเดือนเป็น ปี... "ความชรา" ได้เข้าครอบครองต้นหญ้าในที่สุด.. นาฬิกาผู้คุมเวลา ..อยากจะหยุดเวลาตรงนั้นลง.. เขาอยากจะย้อนเวลากลับไป... เพื่อจะได้อยู่ด้วยกัน.. แต่มันไม่ได้มีทางเป็นไปได้... ทุกสรรพสิ่งไม่ได้อยู่นิ่ง.. กาลเวลาไม่ได้รอใครเลย ... และก็ไม่ได้หยุดนิ่ง หรือ ย้อนกลับไปได้ ต้นหญ้านั้นได้เข้าใจเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว... เขายิ้มพร้อมกับพูดว่า ..นาฬิกา เอ๋ย สิ่งที่เราเป็นนั้น ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรือใครเลย... หากนานกว่านี้...เราอาจจะไม่มีความสุขก็เป็นได้... ทุกสิ่งทุกอย่างได้กำหนดไว้อย่างนั้น ...เรามาใช้ "ช่วงเวลาสุดท้าย" ให้ได้ความสุขที่สุดกันเถอะ...
