ลมหนาวผ่านมาอีกระลอกหนึ่งแล้ว  พอถึงเดือนมกราคม  เพื่อน ๆ  มักจะโทรศัพท์มาถามว่าเราจะฉลองวันเกิดน้องต้อมที่ไหนดี  เพราะโดยปกติแล้วในเดือนมกราคม ซึ่งเป็นวันเกิดของน้องในก๊วนเรา  จะต้องมีเรื่องไปฉลองกันบนดอยสูงอยู่เรื่อย  ในปีนี้ไม่มีเสียงถามมาเลย  อาจด้วยเหตุเพราะการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระพี่นาง ฯ  ประการหนึ่ง  อีกประการหนึ่งก็คือบรรดาลูก ๆ  ของหลายคนในก๊วนกำลังกวดวิชาเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันอยู่อย่างขมักเขม้น   นึกถึงเดือนมกราคมเมื่อหลายปีก่อนที่เราไปกางเต็นท์นอนกันบนดอยหมู่บ้านขุนห้วยแม่ท้อของอำเภอแม่ระมาด  ตลอดทางที่เข้าสู่หมุ่บ้านขุนห้วยแม่ท้อ เราพบดอกเสี้ยวป่า  ซึ่งเป็นเสี้ยวดอกขาว  ต้นไม้ประจำจังหวัดตากขึ้นอยู่เต็มไปหมด  ดอกสีขาวที่พราวป่า  ทำให้นึกถึงเพลงของครูซัน ( ครูสมพงษ์  หมื่นจิตร  ศิลปินเพลงเพื่อชีวิตของเมืองตากที่เสียชีวิตไปแล้ว )  ที่ว่า  "... ดอกเสี้ยวหน้าหนาว  คือหนุ่มสาวลุกขึ้นสู้  ป่านี้ไม่ใช่ป่าของกู  แต่เป็นของปู่ ย่า  ตา ยาย  พวกเราช่วยกันรักษาป่า  อย่าให้ใครมามุ่งทำลาย... "  ทุกครั้งที่ไปนอนในป่าจะนึกถึงเพลงนี้อยู่เสมอ  มีเรื่องแปลกแต่จริง  ก็คือว่า  คนเมืองตากจำนวนไม่น้อยที่เดียวที่ไม่เคยเห็น "เสี้ยวดอกขาว"    ดอกไม้ประจำจังหวัดตาก  โดยเฉพาะคนเมืองตากที่อยู่ใน 4  อำเภอซีกตะวันออกของเมืองตาก  ที่น่าตกใจก็คือว่ามีเว็บไซต์ของบางหน่วยงานของเมืองตากนำรูปดอกกาหลง มาขึ้นแนะนำว่าเป็นเสี้ยวดอกขาว ดอกไม้ประจำจังหวัดตาก  คนที่นำมาแนะนำคงคาดเดาเอาว่า  ต้นกาหลงมีใบเหมือนต้นเสี้ยว  พอเห็นมีดอกสีขาวก็เลยเข้าใจเอาเองว่าเป็นเสี้ยวดอกขาว  นึกดีใจเป็นที่สุดที่ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดตาก คนปัจจุบันนำต้นเสี้ยวดอกขาวมาปลูกไว้หน้าศาลากลาง  ต่อไปนี้คนเมืองตากทั้ง 4  อำเภอ จะได้รู้จักเสี้ยวดอกขาวกันจริง ๆ  เสียที  เพราะเกาะกลางถนนก็เห็นแต่ปลูกต้นตะแบก  ต้นอินทนิลน้ำ  และต้นเสลา  เป็นแถว ๆ   รู้สึกเสียใจลึก ๆ  มานานแล้ว ต้องขอขอบคุณท่านชุมพร  พลรักษ์  ผู้ว่าราชการจังหวัดตาก  อีกสักครั้งด้วยใจจริง  ที่ทำให้ลูกหลานเมืองตากส่วนมากได้รู้จักตัวตนของเสี้ยวดอกขาว จริง ๆ เสียที