...สวัสดีขอรับสมาชิกที่คิดถึงทุกท่าน...บันทึกหน้านี้อาจเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ยังคงเป็นเรื่องของ "บทเรียนจากการกระทำ"....หลายวันที่ผ่านมากระผมได้บันทึกเกี่ยวกับเรื่องของเวลาที่มีค่า...จากการได้พบเจอ..วันนี้เป็นเรื่องที่กระทำซะเอง

.....วันหนึ่งที่ไม่อยากจดจำวันที่..ได้มีเรืองที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดกับตนเอง....หลายคนเกิดมาหาคนที่จริงใจได้ยากยิ่ง...แต่บางคนกับพบได้อยางง่ายดาย....กระผมป็นผู้โชคดีคนนั้น...ได้พบคนที่จริงใจ

....เธอชื่อนางสาวพรทิพย์..........เป็นเด็กกิจกรรมทำงานมากมายจนเป็นที่รักของเพื่อนในโรงเรียน...และผู้ใกลชิด...เธอเป็นผู้ที่เก่งและมากด้วยความสามารถ...การพบเจอของเราเริมขึ้นจากการเข้าศึกษาวิชาทหาร...ตลอดระยะเวลาเธอเป็นที่ปรึกษาของเพื่อนที่ดีมาตลอด...แต่เวลาได้นำพาเธอไปโดยไม่มีวันที่กลับมาอีก..ด้วยวัยเพียง18ปี

....สมาชิกทุกท่านครับกระผมขออภัยที่บันทึกหน้านี้เป็นเรื่องส่วนตัวแต่กระผมขอยกนำเรื่องนี้มาบอกสมาชิกว่า....เวลามีค่ามากแค่ไหน..ถ้า...

...คุณไปช้า..1วัน..ในขณะที่ต้องผ่าตัด

....คุณไปช้า..4ชั่วโมง..ในขณะที่จะมีการประชุมใหญ่

...คุณไปช้า..1ชั่วโมง..ในขณะที่ภรรยาจะคลอดลูก

...คูณไปช้า..30นาที..ในขณะที่การสอบปลายภาคเริ่มแล้ว

....คุณไปช้า..15นาที..ในขณะที่รถโดยสารประจำทางคันสุดท้ายจะออก

....คุณไปช้า..1นาที..ในขณะที่เครื่องบินจะขึ้น

...หรือแม้แต่...ไปช้าเพียงไม่ถึงนาที..ก่อนที่.(.....)จะสิ้นใจ...อย่างที่กระผมได้รับบทเรียนนี้มา.....

....เวลาผ่านไปไม่มาที่เดิมอีก......กระดาษที่ฉีกไม่อาจผสาน

...เวลาผ่านไปเหมือนลำธาร...ผ่านแล้วผ่านเลย

..........ขอให้เธอจงหลับให้สบาย....คนดี