“ใครบอกว่า เด็กออทิสติก คิดไม่เป็น”

วันนี้ตั้มมาโรงเรียนสายเหมือนเดิม ครูพยามได้เดินไปดูตั้มที่สนามบาส เห็นคุณพ่อตั้มขับรถมาส่ง แต่ตั้มยังไม่ยอมลงจากรถ ครูได้เปิดประตูรถให้ตั้มลงมา ซึ่งพอเท้าตั้มลงยืนที่พื้น ตั้มก็เรียกครูพยอม บอกว่าวันนี้ตั้มมีเรื่องจะบอก ครูพยอมคอยฟังนะ แล้วตั้มก็เริ่มบอกว่า ตั้มเห็นตูนอยู่บนรถร่วมกตัญญู ตูนถูกรถชน ในความรู้สึกของครูพยอมตอนนั้นมันตื้อ บอกไม่ถูก ทั้งตกใจระคนความดีใจที่ตั้มสื่อความได้ถูกต้อง ตอนแรกคิดว่าตั้มพูดเล่น เพราะตูนกับตั้มไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่ จะเป็นไม้เบื่อไม้เมาด้วยกันตลอดเวลา ครูจึงถามพ่อของตั้ม พ่อเล่าว่า ตั้มนั่งรถมาก็คุยตลอดทาง พอมาถึงทางแยกที่จะไปโรงงานน้ำตาล ตั้มบอกพ่อว่ามีอุบัติเหตุ รถชนกัน ตั้มเห็นตูนร้องไห้ ตั้มได้บอกให้พ่อจอดรถให้ไปช่วยตูนก่อน พอดีพ่อเห็นว่ามีคนช่วยแล้ว และพาไปส่งโรงพยาบาล ตั้มก็ยังบอกให้พ่อตามไป แต่พ่อบอกว่าให้มาบอกครูพยอมก่อน ซึ่งในความรู้สึกขณะนั้นทำให้ครูคิดว่า “ในความรู้สึกลึกๆ ของตั้มยังมีความเป็นห่วงเพื่อน อยากช่วยเหลือเพื่อน อยากถามอาการของเพื่อน มีความห่วงใยเพื่อนในยามเจ็บป่วย”