ผมได้มีโอกาสไปบรรยายเรื่องการจัดการความรู้และชุมชนแนวปฏิบัติ ร่วมกับ รศ.เยาวลักษณ์ สุขธนะ จากคณะเวชศาสตร์เขตร้อน และ รศ.ฉัตรเฉลิม อิศรางกูร ณ อยุธยา จากคณะเทคนิคการแพทย์ ให้กับเพื่อนของเราที่วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดลฟังเมื่อวันที่ ๖ พฤศจิกายน ที่ผ่านมา รับรู้ได้ถึงความตั้งใจจริงของทั้งผู้บริหาร คณาจารย์ เจ้าหน้าที่  รวมทั้งนักศึกษาซึ่งแม้จะต้องใช้ล่ามภาษามือช่วยแปล ก็ยังเข้าฟังกันเนืองแน่น   และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างสนั่นหวั่นไหว  ผมเชื่อว่าขุมความรู้จากชุมชนแนวปฎิบัติของวิทยาลัยราชสุดาจะไม่เพียงแต่เป็นประโยชน์กับองค์กรเท่านั้น แต่จะใช้ประโยชน์ได้กับผู้พิการและผู้ที่ทำงานกับผู้พิการได้ในระดับประเทศเลยทีเดียว

<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma">ผมถูกถามด้วยคำถามที่น่ากลัวที่สุดซึ่งแอบหวังว่าจะไม่มีใครถามแต่ก็โดนจนได้ (แต่ยังดีหน่อยที่มาถามนอกรอบหลังบรรยายเสร็จ)<span>  </span>นั่นก็คือ </span><span style="font-family: Tahoma">“<span>อาจารย์ครับ ซีโอพีของวิศวฯ เป็นอย่างไรบ้างครับ ไปถึงไหนแล้ว</span>” <span><span> </span>ฟังแล้วยิ้มครับ ตอบทันทีไม่ได้ก็ยิ้มไว้ก่อน รวบรวมความกล้าจ้องตาคนถามแล้วก็ตอบอย่างมั่นใจว่า </span>“<span>ยังไม่ได้เริ่มนะครับ ลองไปพร้อม ๆ กันนะครับ จะได้ช่วยกัน</span>”<span>  </span></span></p>    <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma"> กลับมาตั้งสติได้ เลยปรึกษากับคุณพะเยาว์ สุจริต เลขานุการคณะ และ ผศ.จารุพรรณ กุลดิลก รองคณบดีฝ่ายทรัพยากรมนุษย์<span>  </span>ซึ่งทั้งสองท่านนี้มีพื้นฐาน </span><span style="font-family: Tahoma">KM <span>แน่นอยู่แล้ว จึงได้โปรแกรมการสัมมนาเชิงปฏิบัติการวันที่ ๑๘ ธันวาคม ออกมาครับ</span><span>  </span></span></p>    <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Tahoma"> สิ่งที่ได้เรียนรู้<span>  </span></span><span style="font-family: Tahoma">:<span> ๑. คนอื่นมองเราอยู่นี่หว่า<span>  </span>๒. ถ้าไม่รีบลงมือทำเดี๋ยวงานอื่นเข้ามาจะไม่ได้ทำ<span>  </span>๓. พูดไปแล้วคำพูดเป็นนายเรา</span></span></p>