ทุกวัน คุณครูจะฝึกให้อ่าน อ่านแบบสะกวดคำ อ่านเป็นคำ ๆ อ่านแบบมีความหมาย อ่านที่มีภาพของจริงประกอบ สารพัดที่ครูสรรหามาฝึกฉัน

            ได้อ่านบันทึกของคุณศิริวรรณ  อาจศรี  โรงเรียนบ้านแท่นวิทยา อ.บ้านแท่น จ.ชัยภูมิ ที่เล่าความประทับใจในคุณครูของเธอตอนเรียนชั้นประถม อ่านแล้วรู้สึกตื้นตันใจไปด้วย  ก็อนุญาตนำมาเผยแพร่ให้ชาวบล็อกตื้นตันใจไปด้วยครับ… <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">        …ฉันจำได้ว่า .. ไปโรงเรียนในกระเป๋ามีดินสอหิน 1 แท่ง กระดานชนวน 1 แผ่น ไม้บรรทัด หนังสือ 1 เล่มถึงชั้น ป.3 ฉันอ่าน..ไม่ออก.. เขียน ต – เต่าไม่ได้ ห้องเรียน ป.3 เป็นพื้นไม้สะอาดมาก น่าเรียน นั่งเรียนโต๊ะคู่หน้าห้องมีกระดานดำถึงโต๊ะครู หลังห้องมีรางที่เสียบหมวกของนักเรียน
          ฉันจำได้แม่น.. วันแรกในสัปดาห์แรกคุณครูให้ฉันเขียน..อ่านที่หน้าห้อง.. ฉันอ่านไม่ได้..เขียนไม่ได้ ฉันเขียน ต – เต่าไม่ได้ จากวันนั้นฉันต้องได้กินข้าวกลางวันกับคุณครูที่ห้อง กินข้าวเสร็จคุณครูฝึกเขียนต – เต่า คุณครูจับมือให้เขียน ทำเส้นปะให้ต่อ คุณครูแถมตัว “ฒ และ ฐ” ให้ด้วย คุณครูฝึกฝนให้ทุกวันพร้อมคำชม ไม่เคยดุด่า ฉันได้ยินคำว่า “เกือบได้.. ดีมาก ..ดีขึ้นแล้ว..เก่งมาก.. เต่าเริ่มมีขาแล้ว” เป็นต้น</p>            หลังเลิกเรียน ฉันไม่มีโอกาสได้กลับบ้านพร้อมเพื่อน ๆ ฉันได้เพียงแอบชำเลืองมองไปหลังห้องที่เหลือเพียงหมวกฉันใบเดียวทุกวัน คุณครูจะฝึกให้อ่าน อ่านแบบสะกวดคำ อ่านเป็นคำ ๆ อ่านแบบมีความหมาย อ่านที่มีภาพของจริงประกอบ สารพัดที่ครูสรรหามาฝึกฉัน คนอ่านไม่ออก ที่สำคัญอ่านเสร็จฉันต้องสวดมนต์ท่องสูตรคูณ ท่องบทอาขยานเช่นเดียวกับเพื่อน ๆ ต่างกันเพียง “ฉันต้องทำคนเดียว” เท่านั้น …ฉันเริ่มอ่านออกเขียนได้โดยไม่รู้ตัว 
        วันหนึ่งคุณครูบอกฉันว่า “วันนี้ .. ครูจะเดินไปส่งที่บ้าน….ดีใจมากได้เดินคุยกับคุณครูพร้อมพี่สาวคนสวย..เมื่อถึงบ้าน ดื่มน้ำจากขันใบสวย กินข้าวต้มมัดร้อน ๆ   เสร็จ.. เสียงคุณครูแว่วขึ้นว่า      “เจ้าแมวอ้วน” (ชื่อฉันเอง) คุณครูดึงมือเข้าไปหาพร้อมมืออีกข้างลูบที่หัวของฉัน และบอกฉันว่า .. เปิดเจ้าเป็ดน้อย อ่านให้ยายฟังเหมือนอ่านให้ครูฟัง… ตื่นเต้นมาก..แต่ “ฉันอ่านได้ ..อ่านถูกทุกคำ ทุกบรรทัดด้วย…”คุณครูยิ้ม ยายยิ้ม พี่สาวที่รอลุ้น..ยิ้ม ฉันดีใจมาก กระโดดกอดคุณครูและยายพร้อมเสียงที่เปล่งดัง “อ่านได้แล้ว..”  ฉันได้ยินถนัดกับเสียงคุณครูเอ่ยขึ้นว่า “คุณยาย..เจ้าแมวอ้วนจะเก่งขึ้นไปเรื่อย ๆ คุณยายสบายใจได้”            วันนั้นฉันยิ้มแก้มบาน.. เมื่ออ่านออก..เขียน ต – เต่าได้.. เพราะคุณครูจริง ๆ คุณครูคนนี้ของฉันคือ“คุณครูประดับ …”            จากวันนั้น..ถึงวันนี้.. เพราะฉันมีครู