เมื่อคนจบปฐมวัยต้องไปสอนภาษาอังกฤษ

"ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้  ถ้าเรามีความตั้งใจจะทำ และมีความตั้งใจในการทำ" นี่เป็นคำพูดที่ครูบีได้รับฟังจากท่านผู้อำนวยการโรงเรียนของครูบีเอง ได้ฟังบ่อย ๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก  มันเป็นเหมือนสิ่งกระตุ้นเตือนให้ครูบีต้องมีความพยายาม ต้องมีความมุ่งมั่นในการทำงาน ครูบีเรียนจบมาทางด้านการศึกษาปฐมวัย  ดูยังงัยก็คงไม่ค่อยจะเข้ากันกับการสอนภาษาอังกฤษ แต่ด้วยคำพูดประโยคนั้นของผู้อำนวยการ  ทำให้ครูบีต้องสอน ต้องเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ  ความรู้สึกแรกที่ได้รับมอบหมายคือความวิตกกังวล...  กังวลว่าจะสอนอะไร  จะสอนยังงัย  ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับภาษาอังกฤษอยู่ในหัวครูบีเลย (ณ ตอนนั้น) ในความรู้สึกของครูบีในขณะนั้นคิดว่าอาชีพครูเราไม่ต่างไปจากอาชีพหมอเลย   หมอต้องรักษาคนไข้    ต้องดูแลให้ยาเพื่อจะรักษาคนไข้ให้มีสุขภาพที่ดีขึ้น    นักเรียนของครูก็เหมือนกับคนไข้ของหมอ ที่จะต้องได้รับการดูแล ความรู้ที่ครูให้ก็เหมือนกับยาที่หมอจัดให้คนไข้ ถ้าหมอจัดยาให้คนไข้ผิด คนไข้อาจพิการ หรือเสียชีวิตได้ ถ้าครูให้ความรู้ที่ไม่ชัดเจน และถูกต้อง เด็กก็พัฒนาน้อยหรืออาจไม่พัฒนาเลย   ยิ่งเป็นครูประถมเราด้วยแล้ว ยิ่งแย่ใหญ่ความรู้ที่เด็กได้รับคือความรู้พื้นฐานที่เด็กต้องใช้ในการเรียนขั้นสูงต่อไป...  ยิ่งคิดมันก็เหมือนสร้างความกดดันให้ตนเอง สิ่งแรกที่ครูบีคิดได้ว่าจะต้องทำ นั่นก็คือต้องเติมเต็มความรู้ด้านภาษาอังกฤษเข้าไปในหัวอันว่างเปล่าของครูบีก่อน  เพื่อเสริมสร้างความมั่นใจในการสอนของตนเอง แม้จะเป็นการสอนเด็กในระดับประถมศึกษาก็เถอะ แม้ว่าเนื้อหาที่ใช้สอนเด็กจะเป็นเรื่องง่าย  ๆ แต่ครูบีมีความเชื่อว่า คนเราถ้าจะทำอะไรให้ดี เราควรมีความเข้าใจที่ถ่องแท้ในเรื่องนั้น ๆ ก่อน  จากวันนั้น ถึงวันนี้ ก็ 3 ปีเต็มแล้วที่ครูบีต้องมาสอนภาษาอังกฤษ  ครูบียังต้องพัฒนาตนเองอีกมากกับการสอนภาษาอังกฤษ...   3 ปีกับการสอนภาษาอังกฤษของครูบี  ถ้าเปรียบเหมือนการเรียนหนังสือ คงจะอยู่ประมาณ อนุบาล 3   กว่าจะเรียนจบปริญญาตรีคงอีกหลายปี ครูบียังต้องการครูอีกหลายคนที่จะเข้ามาช่วยขัดเกลา ช่วยพัฒนานักเรียนคนนี้ให้พัฒนาขึ้นเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่ดีและมีคุณภาพ หวังว่าคงได้รับความกรุณาจากผู้รู้หลาย ๆ ท่านมาให้คำแนะนำนะคะ  ขอบคุณ gotoknow ที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ครูบีได้พัฒนาความรู้ และเทคนิคการสอนภาษาอังกฤษค่ะ 

...ครูบี...