...สว้สดีครับ...สมาชิกทุกท่าน เงีบยหายไปเป็นเวลานานเลยที่เดียว

วันนี้กระผมได้กลับมาเขียนบันทึก ณ ที่เดิมอีกครั้ง สิ่งแรกที่กระผมจะกล่าวคือ ขอโทษท่านสมาชิก และทุกท่านที่เข้ามาเยี้ยมแล้วไม่มีข้อมูลให้ท่านชม สาเหตุก็เพราะกระผมไม่ประมาณตนเองจึงทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลอีก หลังจากออกมาได้ไม่นาน จึงทำให้บันทึกขาดหายไปพอสมควร

......จาการเข้าโรงพยาบาลทั้งสองรอบนี้ ทำให้ผมรู้บางอย่างว่า "เวลาที่มีค่า..มักจะเป็นเวลาที่เราที่เลยผ่านไปแล้ว" โดยธรรมชาติ มนุษย์เรามักจะไม่คำนึงถึงว่าเวลาที่มาจะผานไป แต่จะตั้งตารอว่าเมื่อไรจึงจะมา ที่กระผมนำเรื่องนี้มาเขียนบันทึกก็เพราะเหตุการหนึ่งที่ผมพบมานั้นเอง

.....สายวันอาทิตย์ประมาณ 9.00 น. เสียงที่คุ้นเคยตลอดระยะเวลาที่ผมอยู่ที่โรงพยาบาล มาพร้อมร้างของหญิงคนหนึ่งที่ไม่มีแม้สติที่จะลืมตา พร้อมผู้ที่มาด้วยอีก 4 คน สุดท้ายเวลาประมาณ 16.00 น. ผมได้ทูกนำมาที่ห้องตรวจด้วยรังสี X เป็นเวลาเดียวกับที่เขานำร้างเดิมที่มาตอนสายกลับ แบบที่ทุกคนไม่อยากให้เป็น หนึ่งเสียงที่ได้ผมจำได้ดีเป็นเสียงของเด็กหนุ่มอายุประมาณ17-18ปี ด้วยประโยคที่ว่า "ทำไม่ต้องเป็นแบบนี้ ผมอยากมีเวลาทำดีให้แม่บ้าง"

....ท่านสมาชิกทุกท่านครับ และทานที่มาเยือนบันทึกของกระผมหน้านี้ ทันทีที่กระผมได้ยินผมก็เกิดความคิดที่ว่าทำไมคนเราจึงนึกที่อยากจะทำแต่ไม่ทำ หรือรอที่จะทำ ผมเชื้อว่าเขาต้องเสียใจที่ไม่ได้ทำ ผมเองได้ยิน ได้เห็นก็เศร้าเหมือนกัน แม้กระนั้นก็ตามกระผมก็ไม่อาจที่จะบอก หรือให้ทุกคนทำตามความคิดของกระผม และไม่อาจบังคับใครได้ แต่กระผมอยากฝากหนึ่งความคิดของกระผมว่า "การรอเวลาให้มาถึง เราเปลี่ยนเป็นมองเวลาที่มีและหาโอกาศทำดีกว่าที่จะรอทำ"

..ขอบคุณทุกท่านนะขอรับ......