วิบากกรรมเอ็นทรานซ์

คงไม่มีอะไรหนักหนาสาหัสของเด็กมอปลายเท่ากับการเอ็นทรานซ์

ดิฉันกลับมาอีกครั้งในบล็อก “การเมืองเป็นเรื่องของทุกคน” แต่ละเรื่องที่เขียนเกิดจากมีแรงบันดาลใจให้เขียน เพราะอยากถ่ายทอดความรู้สึกที่ตนเองมีและความพยายามที่จะเข้าใจความรู้สึกผู้อื่น ถือเป็นเวทีแห่งชีวิตอย่างหนึ่ง

 เรื่องที่ประเดิมครั้งนี้ ดิฉันได้ผ่านประสบการณ์นี้มาแล้วกับลูกสาวเมื่อ 2 ปี ก่อน วงจรนี้ก็คงยังคงหมุนอยู่ เรา ท่าน ที่มีปัจจัยเพียงพอ คงไม่รู้ซึ้งว่า ความลำบากของผู้ด้อยโอกาส จะเป็นเช่นไร ออกจะเขียนยาวไปหน่อย  แต่อยากเล่าจริงๆ ค่ะ 

                                           วิบากกรรมเอ็นทรานซ์ 

จะย่ำยีคนจนไปถึงไหน	การเข้ามหาลัยที่แสนเข็ญ
เราต่ำต้อยด้อยค่าสุดลำเค็ญ	กว่าจะเข็ญลูกเต้าเข้ามหา’ลัย
ท่านไม่จนข้นแค้นไม่รู้ซึ้ง	มุ่งหมายถึงมหา’ลัยใช่ของง่าย
การส่งลูกให้ครบจบมอปลาย	ค่าใช้จ่ายเท่าไรใครนำพา
อันค่าเทอมไม่เท่าไรพอไหวอยู่	แต่ค่าครูพิเศษนี่ซีหนา
ต้องเรียนกวดรวดครบจบวิชา	จีพีเอนำมาเข้ามหา’ลัย
แค่ข้าวสารกรอกหม้อก้อยากนัก	ส่งลูกรักกวดวิชาคงไม่ไหว
ลูกบอกว่าแม่ขาลูกใครใคร	กวดวิชากันใหญ่ทำไงดี
ลูกอยากเรียนแม่อยากร้องให้ก้องหล้า	จะหันไปพึ่งพาใครกันนี่
น้องอีกสองของเจ้าก็ยังมี	เรียนไล่พี่ตามมาอ้า…หนักใจ
จะทุ่มเทแต่คนโตโอ้เล็กเล่า	ให้อับเฉาเหงาหงอยคงไม่ได้
หัวใจแม่ย่ำแย่ทำอย่างไร	จะแบ่งให้ลูกทั้งสามตามสมควร
ต้องทำความเข้าใจพี่ใหญ่ก่อน	ดวงสมรแม่เอ๋ยอย่ากำสรวล
แม่บากหน้ากู้เงินป้าลำดวน	หลังใคร่ครวญหลายครายอดยาใจ
ลูกจงเลือกแต่เฉพาะที่คิดว่า	ยากนักหนาเกินกว่าเข้าใจได้
อันที่เหลือเจ้านั้นหมั่นท่องไป	คงช่วยให้มั่นใจในการเอ็น
ฉันโชคดีที่ลูกเข้าใจแม่	ไม่งอแงทนได้ไร้ทุกข์เข็ญ
หมั่นศึกษาแทบเลือดตากระเด็น	หวังได้เป็นนักศึกษาปัญญาดี
ระบบใหม่เขาเปิดให้สมัครได้	สอบหลากหลายมากมายสอบหลายที่
ลูกจะเรียนอะไรที่ไหนดี	เลือกให้ดีที่ลูกชอบประกอบกัน
โอ... แม่ขาเขาสมัครทางออนไลน์	ทำไงได้เราไม่มีที่ว่านั่น
ที่โรงเรียนก็มีไม่ครบครัน	ครูบอกให้แบ่งปันกันทุกคน
แค่เริ่มต้นก็อับจนดูข้นแค้น	สาหัสแสนดวงใจให้สับสน
ในห้องลูกมีเพียงไม่กี่คน	ต้องดิ้นรนหาร้านเน็ตเข็ดหัวใจ
โอ้…ทางการรู้ไหมว่าประชาราษฎร์	อยู่ภาวะแหว่งขาดรุ่งริ่งไร้
หลักประกันมั่นหนอพอวางใจ	ว่าจะไม่อดตายเข้าสักวัน
สำหรับคนจนจน….	ทุกอย่างดูขัดสนคนขบขัน
คอมพิวเตอร์เครื่องละไม่กี่พัน	ซื้อไม่ได้หรือนั่นมันแปลกจริง
ผลสุดท้ายลูกสมัครได้อยู่ใกล้บ้าน	หวังเจือจานช่วยแม่ได้ในทุกสิ่ง
ตัดสินใจทิ้งที่ไกลไม่ประวิง	อยู่แอบอิงแม่น้องปรองดองกัน
ถึงวันที่สอบเข้าเจ้าตื่นเต้น	แม่เล็งเห็นเด่นชัดนะจอมขวัญ
ทำให้ดีที่สุดดวงชีวัน	กำลังใจให้กันนิรันดร์กาล
เฝ้ารอคอยด้วยใจสั่นระทึก	ยามตกดึกนึกฝันน่าสงสาร
แม่เป็นห่วงดวงใจเหลือประมาณ	แอบบนบานสานกล่าวให้เจ้าเฮง
เขาประกาศผลบนอินเตอร์เน็ต	เข็ดแสนเข็ดเทคโนโลยีที่ข่มเหง
คนจนจนอย่างเราเขาไม่เกรง	ต้องรีบเร่งเข้าเมืองเปลืองเงินทอง
หมดเท่าไรแม่ไม่ปริปากบ่น	ทนสุดทนเพื่อลูกได้ไม่หม่นหมอง
ลูกสอบได้ในคณะที่หมายปอง	งานฉลองอะไรเราไม่มี
ฉันทำงานหนักเหนื่อยลืมเมื่อยล้า	หวังใจว่าหาทุนรอนให้เต็มที่
ส่งดวงใจไปเรียนปริญญาตรี	วิชาดีติดตัวไม่กลัวจน

                    ปลื้มจิต บุณยพิพัฒน์  ประพันธ์ 11 ธค 2550