ความทรงจำของลูก

ฉัน..นั่งไตร่ตรองอยู่นานมาก..ว่าจะเขียนบทความนี้ดีมั้ย?  เพราะได้ลองมาหลายครั้ง..แต่เขียนไม่จบซักกะที..แต่ก็จะลองดูอีกครั้ง..เป็นงัยเป็นกัน.."พ่อ"..หยิบยื่นตำแหน่งนี้ให้ฉันเมื่อวันที่  7  สิงหาคม  2545  ตำแหน่งที่ฉันไม่อยากได้รับและฉันคิดว่าใคร ๆ ก็คงไม่อยากได้รับเช่นกัน..ตอนนั้นฉันอยู่คนละจังหวัดกับพ่อ..ฉันได้รับตำแหน่งนี้โดยไม่ต้องเดินทางมาหาพ่อเลย..ตำแหน่งที่พ่อหยิบยื่นให้คือ.."ลูกกำพร้า"  พ่อจากฉันไปด้วยวัยเพียงแค่  56  ปี  พ่อได้ใช้สิทธิ์ที่ฉันพึงมีเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลเพียงแค่  1 ครั้ง  เพราะก่อนหน้านี้พ่อใช้สิทธิ์ของพ่อเอง  แต่ด้วยอาการที่พ่อเป็นอยู่  ทำให้พ่อต้องลาออกจากงาน  พวกเราสามคนพี่น้องดูแลพ่อได้แค่  1  ปีเต็ม  พ่อก็จากไป..

ในความทรงจำ.."พ่อ" เป็นผู้ชายใจดี  อ่อนโยนต่อลูกเสมอ  "พ่อ" ช่างเป็นคนเสียสละกับลูกเสียเหลือเกิน  ส่งเสียให้ลูก ๆ ได้มีโอกาสศึกษาเล่าเรียน  พ่อพูดเสมอว่า  พ่อคงให้อะไรแก่ลูกไว้ติดตัวได้ไม่ตลอดเท่ากับการให้โอกาสลูกได้ศึกษาเล่าเรียน  ฉันจบการศึกษาและมีงานทำแต่ด้วยความคิดที่ว่า  พ่อยังหนุ่มเดี๋ยวฉันค่อยตอบแทนบุญคุณ  ค่อยดูแลเอาใจใส่  ตอนนี้ฉันขอสร้างครอบครัวของฉันก่อน  ฉันโทรคุยกับพ่อบ่อย  แต่ไม่ค่อยได้ไปหา  ซื้อของกิน  ซื้อเสื้อผ้า  ให้ทุกอย่าง  แต่ไม่ได้ไปดูแลอย่างเต็มที่  ด้วยเหตุผลของระยะทางและการทำงาน  พ่อบอกว่าพ่อเข้าใจ  ฉันไม่เคยได้ยินคำว่าน้อยใจ  หรือเสียใจออกจากปากพ่อเลย  พ่อเจ็บพ่อก็จะเก็บไว้คนเดียว  ไม่เคยให้ใครมีส่วนได้รับรู้   

วันนี้เป็นวันพ่อ  เป็นปีที่  6  ที่ฉันไม่มีตัวตนของพ่อให้ไปหา..ฉันไหว้ได้แต่เพียงกระดูกของพ่อที่เก็บไว้เท่านั้น..คนที่ยังมีพ่ออยู่..ถือว่าโชคดีกว่าฉันมากนัก..กลับไปหาพ่อของคุณแล้วหรือยัง..ก่อนที่คุณ..จะเหลือพ่ออยู่เพียงแค่ความทรงจำ...