ใครมีลูก..รู้สึกเหมือนกันไม๊

การรอคอยที่แสนจะเนิ่นนานก็มาถึง  วันที่ 26 มิ.ย. 50 ตรงกับวันสุนทรภู่พอดีเลย  แม่ก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง  น้ำหนักตัวนิดเดียวเอง 2,510 กรัม  ( เกือบไม่ผ่านเกณฑ์แหนะ ) ความรู้สึกแรกที่ได้เห็นหน้าลูกมันบอกไม่ถูกนะ  รู้แต่ว่านี้เหรอลูกของเรา  ตัวนิดเดียวเองเหนาะ  แต่สัญชาตญาณของความเป็นแม่ก็เกิดขึ้นทันทีโดยไม่ต้องมีใครมาบอก  เรารู้สึกรัก  ห่วง  หวง  สาระพัดจะบรรยายได้ว่ามันเกิดความรู้สึกยังงั้นได้จริง ๆ กับคน ๆ หนึ่ง จนถึงวันนี้ก็ผ่านมา  5  เดือนแล้วพัฒนาการของลูกเป็นไปตามวัย ทำให้คุณพ่อและคุณแม่รู้สึกดีใจในระดับหนึ่ง แต่ความเป็นห่วงและความรักอะไรมากมายของคุณพ่อคุณแม่ก็ยังมีมากไม่น้อยลงเลย  วันนี้ลูกของแม่คุยเป็นเสียงอ้อแอ้ได้  หัวเราะ  หยอกล้อได้สนุกสนาน  อีกไม่กี่เดือนลูกก็จะนั่ง  คลาน  ยืนและเดินได้ตามลำดับ  ก็จะมีลูกสาวตัวน้อย ๆ คอยตั้งคำถามคุณพ่อคุณแม่ต่าง ๆ นานา  แค่คิดก็อดอมยิ้มไม่ได้แล้ว  คงได้รสชาติไปอีกแบบ   คุณแม่มีความสุขมาก ที่มีนู๋และคุณพ่ออยู่เคียงข้างแม่แบบนี้  อยากให้ครอบครัวของเรามีความสุขแบบนี้ตลอดไปเลย  แค่เมื่อวาน  คุณพ่อเห็นท่าว่าลูกสาวจะเป็นไข้  เพราะพี่เอนจิ้นตอนนี้กำลังเป็นหวัดกลัวว่าต้องติดกันแน่เลย  คุณพ่อรีบขับรถไปตลาด  ตอนแรกแม่ก็สงสัยว่าคุณพ่อไปทำไม  แต่พอกลับมาถึงบ้านคุณพ่อรีบเข้าครัวไปหั่นหัวหอมแดงใส่ถ้วยแล้วมาวางไว้ที่หัวเตียงของนู๋  แม่ก็เลยหายสงสัย  แอบคิดในใจว่าคุณพ่อของนู๋โอเวอร์กว่าแม่อีก  คุณพ่อเป็นห่วงนู๋มากไม่อยากให้ติดหวัดจากพี่เอนจิ้นเลยทำทุกอย่างที่พอจะไม่ทำให้ลูกสาวคนดีเป็นหวัดได้  และสูตรใช้หัวหอมแดงนี้ก็ได้มาจากคุณตาคุณยายท่านบอกไว้  จะช่วยให้ลูกหายใจสะดวกไงจ๊ะ  แหมถ้าเป็นแทนนู๋ได้คุณพ่อกับคุณแม่คงแย่งกันเป็นเทนนู๋แน่เลย  เพราะความรักลูกมากไงค่ะ