สุขจากการให้
สุขจากการให้.. หาใดเหมือน..
เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา มีโอกาสเข้าร่วมฟังการแถลงข่าวจากผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลก ท่านคณบดีคณะแพทยศาสตร์ และผู้อำนวยการโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดศูนย์ปลูกถ่ายอวัยวะภาคเหนือตอนล่าง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยชีวิต และยืดอายุขัยของคนไข้ให้ยืนยาวขึ้น ทนทุกข์ทรมานจากโรคภัยที่ตนเองประสบน้อยลง และเป็นความหวังของผู้ป่วยที่รอรับการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะในเขตภาคเหนือตอนล่าง..
เลยนึกไปถึงคำที่เคยมีคนบอกว่าธรรมชาติของคนเราอย่างหนึ่งก็คือ อยากได้รับมากกว่าการสูญเสีย ดังนั้น จึงมีคำกล่าวที่ว่า..."ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก" และที่สำคัญจิตใจของผู้ให้จะถูกยกให้สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความสุขจากการให้ เกิดขึ้นทันทีที่คิดจะให้ และยิ่งปลื้มในใจ ชื่นใจมากขึ้นเมื่อได้ลงมือเป็นความสุขที่ เป็นอิสระและกว้างขวาง กว่าความยินดีหรือพอใจจากการเป็นผู้รับ
เจ้ามาเปล่าแล้วจะเอาอะไรไป เจ้าก็ไปตัวเปล่าเหมือนเจ้ามา
เจ้าเกิดมาก็มาแต่ตัวเปล่า ใครหอบเอาสมบัติมาก็หาไม่
ถึงคราวจากทอดทิ้งไว้มิเอาไป ติดตามได้แต่บาปบุญของตนเอง
เมื่อยังไม่ตายมุ่งหมายว่าของข้า เพราะตัณหาพาจิตคิดหลงใหล
แม้ตัวเราเขายังเอาไปเผาไฟ มีสิ่งใดเป็นของเราก็เปล่าเลย
แรกเกิดมามีแต่หัวและตัวเปล่า มิได้เอาเงินทองคล้องมาด้วย
เมื่อเป็นอยู่บากบั่นเข้าขั้นรวย ยามมอดม้วยก็ทิ้งไว้ไปแต่มือ...
ขออนุญาตยกเอาคำสอนของท่านพุทธทาส... ที่ได้อ่านเมื่อใด..เตือนสติได้เสมอ...
ยศและลาภหาบไปมิได้แน่ เว้นเสียแต่ต้นทุนบุญกุศล
ทิ้งสมบัติทั้งหลายให้ปวงชน แม้แต่ร่างของตนเขายังเอาไปเผาไฟ
เจ้าเกิดมามีอะไรมาด้วยเจ้า ใยมัวเมาโลภมากทำบาปใหญ่เจ้ามาเปล่าแล้วจะเอาอะไรไป เจ้าก็ไปตัวเปล่าเหมือนเจ้ามา
เจ้าเกิดมาก็มาแต่ตัวเปล่า ใครหอบเอาสมบัติมาก็หาไม่
ถึงคราวจากทอดทิ้งไว้มิเอาไป ติดตามได้แต่บาปบุญของตนเอง
เมื่อยังไม่ตายมุ่งหมายว่าของข้า เพราะตัณหาพาจิตคิดหลงใหล
แม้ตัวเราเขายังเอาไปเผาไฟ มีสิ่งใดเป็นของเราก็เปล่าเลย
แรกเกิดมามีแต่หัวและตัวเปล่า มิได้เอาเงินทองคล้องมาด้วย
เมื่อเป็นอยู่บากบั่นเข้าขั้นรวย ยามมอดม้วยก็ทิ้งไว้ไปแต่มือ...
ยศและลาภหาบไปไม่ได้แน่
แต่ทำไมคนยังวิ่งหา
บางคนถึงกับเข่นฆ่า
ให้ได้มาซึ่งมัน
http://www.clipv.com
จิตอันเป็นกุศลก่อให้เกิดสุขตลอดไป
ขอบคุณ : คุณ poi
ยศและลาภหาบไปไม่ได้แน่
แต่ทำไมคนยังวิ่งหา
บางคนถึงกับเข่นฆ่า
ให้ได้มาซึ่งมัน ?
เพราะมี "โลภะ" มาก จนขาดหิริโอตัปปะ คือ ความละอายและเกรงกลัวต่อบาป ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งสำคัญต่อการใช้ชีวิตร่วมกันในสังคม (แต่สุดท้ายไม่ว่าใคร "ยามมอดม้วยก็ทิ้งไว้ไปแต่มือ")
ขอบคุณ : อ.พิริยา
สำหรับท่านผู้มีจิตอันเป็นกุศล คลิก