วันหนึ่ง...เวลาพาใครคนหนึ่งเดินเข้ามา..
ทุกวันที่ผ่านมาเราเฝ้าบอกกับตัวเองว่า..จุดหมายของตนเองในวันนี้คืออะไร..เพื่อใคร..เริ่มตั้งแต่การเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย..เราก็บอกกับตัวเองว่า..สิ่งที่ทำนี้เป็นความหวังของพ่อ-แม่-ญาติพี่น้อง..ที่เฝ้ามองและตั้งกับความสำเร็จที่เราจะได้รับ ทุกวันที่ผ่านไปชีวิตอยุ่ในระเบียบของกฏเกณฑ์ของครอบครัว..ขอสังคม.ที่ลูกคนหนึ่งจะทำให้ได้..และตัวเราก็เต็มใจและตั้งใจจะทำมัน..จนวันนี้มาถึงกับปริญญาสองใบ...รวมทั้งกับใครคนหนึ่งซึ่งห่วงใยตลอดมา...จากวันนั้นถึงวันนี้..เราต้องขอบคุณกับสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น..กับเวลาที่ผ่านมา..กับประสบการณ์ต่าง ๆที่บอกให้ทราบว่า..ทุกสิ่งที่พบคือการเรียนรู้..และเป็นการสอนในเรารู้จักแก้ไขปัญหา..และต้องบอกอีกว่า..ทุกปัญหาแก้ไขได้ และที่สำคัญใจเราต้องมีความเป็นธรรม ความเสมอภาค ความไม่เอารัดเอาเปรียบต่อหลายๆ คนที่ผ่านมา ดังคำกล่าวที่ว่า องค์การที่เกิดมีกฏเกณฑ์ มีระเบียบ รวมทั้งต้องมีระบบธรรมาภิบาล..ถ้าตราบใดที่ผู้อยู่ในองค์การยึดกฏเกณฑ์เหล่านี้ องค์การก็ยังคงอยู่ได้อย่างแข็งเเกร่ง แต่ถ้าวันใดสิ่งเหล่านี้ไปกับคำว่า "พวกพ้องและผลประโยชน์ของตน" องค์การนั้นก็อาจล่มสลาย...สิ่งนี้คะ...ที่เราอยากบอกว่า..ตัวเราจะยึดหลักการบริหารจัดการตามหลักธรรมาภิบาลในการทำงานตลอดไป..ไม่ใช่เพื่อใคร..แต่เพื่อคนที่รักและห่วงใยเสมอมา..กับความรู้สึกที่ตั้งใจว่า ลูกของเราเป็นคนดี..และจะเป็นคนดีตลอดไป....หนูสัญญาคะ
