เวลาแห่งรอยยิ้ม

ถึงแม้ว่าเวลาเพียงแค่ไม่นาน ก็สามารถทำให้เรามีความสุขได้เช่นกัน

              วันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน 2550 เวลาบ่ายโมงเป็นวันสุดสัปดาห์ที่ฉันต้องลงพื้นที่ โรงพยาบาลเด็ก  วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนอย่างมาก แต่ยังดีที่ในกระเป๋าของฉันมีร่มอยู่ มันช่วยฉันได้มากเลยทีเดียว  ฉันลืมบอกไปว่าการลงพื้นที่ในครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่ไม่มีหัวหน้าทีมไปร่วมด้วย เนื่องจากพี่เก่งและพี่นิคต้องไปประชุมที่อยุธยา ตัวฉันเองกับเพื่อนอีกคนหนึ่งต้องไปประจำที่ตึก ส.7 Bแต่ในครั้งนี้ได้ลดความเกร็งของฉันลงไปได้มากเลยเพราะเด็กป่วยที่อยู่ที่นั่นเดินมาทักฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกดีมากๆ ที่น้องๆจำฉันได้   

               วันนี้เราได้เตรียม VCDการ์ตูน เกมส์ตกปลา เกมระบายสีตุ๊กตาปูนปั้น ลูกโป่งเป็นรูปต่างๆเพื่อให้น้องๆได้เล่นกัน จากนั้นเราเข้าไปทำกิจกรรมที่ห้องสันทนาการทำให้มีน้องๆตามมาเล่นมากมาย บ้างก็ระบายสี บ้างก็ดูVCD แต่ดูเหมือนว่าน้องๆในวันนี้มีเพิ่มมากขึ้นกว่าครั้งที่แล้วที่ฉันเคยมา ทำให้ฉันคิดว่าบางครั้งฉันอาจจะดูแลน้องๆที่มาเข้าร่วมกิจกรรมในห้องสันทนาการไม่ทั่วถึงก็เป็นได้  เพราะว่าผู้ปกครองได้ให้ความไว้วางใจกับอาสาสมัครเป็นอย่างมาก จึงไม่ได้มาดูแลและร่วมทำกิจกรรมกับน้องๆมีเพียงแม่ของน้องตั้มเท่านั้นที่พาน้องตั้มเข้ามาร่วมกิจกรรมกับอาสาสมัครและให้ความดูแลเป็นอย่างดี เนื่องจากน้องตั้มเป็นผู้ป่วยใหม่ที่ตึกส.7B  

               น้องๆทุกคนดูมีความสุขยิ้มแย้มแจ่มใสที่ได้เข้าร่วมกิจกรรมในห้องสันทนาการกับอาสาสมัครถึงแม้ว่าเวลาแห่งรอยยิ้มและความสุขนี้เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม