ทุกวันนี้ เรากล้าหาญพอที่จะรับใช้ใครบ้างหรือยัง

วันนี้ได้มีโอกาสไปทำงานให้กับผู้ใหญ่ในบ้านเมืองท่านนึง ที่ครั้งหนึ่งใครๆ ชอบเรียกว่า "มิสเตอร์คลีน" และยังไม่มีแนวโน้มลงเล่นการเมือง

ท่านทำให้งานที่เราเคยคิดว่าไม่สำคัญ และควรเป็นงานของน้องๆ ธุรการ อย่างเช่น งานพับจดหมายใส่ซองเพื่อส่ง นั้น เป็นเรื่องไม่ธรรมดาเลยสำหรับเรา ในวันนี้

1. ท่านกรุณาลงนามจดหมายด้วยลายเซ็นคุ้นตา แบบมีทั้งชื่อและนามสกุลทุกฉบับ(เป็นร้อยร้อยฉบับ) ทั้งที่จริงๆ แล้วสำเนาเอาก็ได้

2. ท่านมาร่วมพับจดหมายใส่ซองและปิดผนึกซอง

3. ท่านใช้เงินจากกระเป๋าของท่านเอง ในการส่งเอกสาร ทั้งที่เป็นงานของเด็กๆ อย่างพวกเรา และบอกว่าเรามีงบอยู่ท่านบอกว่า "เป็นเรื่องมีประโยชน์ควรทำ ควรต้องช่วยกัน"

4. ท่านทานข้าวแล้วเก็บจาน ล้างจานเอง

ซึ่งในยุคสังคม CSR จริงๆ ใครมองก็เหมือนเป็นการสร้างภาพ แต่ท่านจะสร้างภาพให้คนไม่กี่คน ในห้องเล็กๆ ที่ไม่มีนักข่าวหรือPR ไปทำไม และอดทนทำอย่างนี้มาเป็นสิบสิบปี (ที่รู้จักท่านมา)

จำคำหนึ่งที่ท่านเคยสอนพวกเรา สมัยที่พวกเรายังเป็นนักศึกษาได้คำหนึ่งว่า "ผู้นำคือผู้รับใช้" 

บางทีลาภ ยศ สรรเสริญ ก็พาเราเพลิดไป จนลืมคุณค่าที่แท้จริงของการมีชีวิตอยู่นะ ว่าจริงๆ คนเราเกิดมาเพื่ออะไร แท้จริงมนุษย์แต่ละคนมีต้นทุนของชีวิตอยู่ หากแต่ทุกวันนี้ถูกพอกฉาบไว้ด้วยยศศักดิ์ ตำแหน่ง เงินเดือน ทำให้ค่าของมนุษย์ไม่เท่ากัน

นั่งพับซองวันนี้ เลย"คิดได้" ว่า "ชีวิตเราทุกวันนี้ กำลังตัวเล็กหรือตัวใหญ่" และกล้าหาญพอที่จะรับใช้ใครบ้างหรือเปล่าหนอ