ไม่ง่ายเลย ที่จะพัฒนาผู้เรียนให้กล้าคิดกล้าแสดงออก

วันนี้ได้ประชุมคณะครูถึงแนวทางการส่งเสริมการแสดงออกของผู้เรียน ผมได้เสนอแนวทางเลือกแนวทางหนึ่งให้ที่ประชุมพิจารณา คือ การประชุมสภานักเรียน ที่ประชุมหลายท่านดูท่าทางจะไม่เห็นด้วย แต่ไม่พูดออกมา มีสมาชิกท่านหนึ่งบอกว่าเสียเวลาเรียน ผมก็ชี้แจงว่าไม่เสียเวลาเรียนหรอก เพราะกิจกรรมนี้ก็คือวิชาเรียนเหมือนกัน สมาชิกท่านเดิมถามต่อไปว่า ทำไปเพื่ออะไร ทำเพื่อใคร  ผมก็ตอบไปว่าทำไปเพื่อส่งเสริมการแสดงออกของผู้เรียน ( จากบริบทเดิม คือ เด็กจะไม่กล้าแสดงออก) และผมก็พูดต่อไปว่า จะไม่ใช้สภานักเรียนก็ได้ แต่ขอให้ทุกท่านช่วยกันคิดว่าจะทำอย่างไร ให้เด็กได้แสดงออกโดยการกล้าคิด กล้าพูด สมาชิกท่านเดิมก็บอกว่า การที่จะให้เด็กแสดงออก ครูต้องมีบุคลิกอย่างครู.........ที่สอนพละ คือ ต้องสนุก ให้ใจ และเป็นกันเองกับเด็ก   แต่ครูของเรา ไม่สนุก ยังไม่ให้ใจ และ ไม่มีความเป็นกันเอง กับเด็ก ทำยังไง เด็กก็ไม่แสดงออก  ลองสังเกตดูเด็กของเรา อยู่ข้างนอก เขาก็สนุกสนานดี กล้าพูด กล้าคุย แต่พอมาอยู่ในห้องเรียน จะเงียบทันที ผมก็ขอบคุณสมาชิกท่านนั้น และก็ถามสมาชิกท่านอื่น ๆ ว่ามีความคิดเห็นอย่างไร และจะทำอย่างไรให้เด็กแสดงออก  บางคนก็ตอบเลี่ยงๆ บางคนก็ไม่พูด บางคนก็เห็นด้วยแบบฝืนๆ ผมเลยบอกว่าถ้าอย่างนั้นผมขอฝากแต่ละชั้นเรียนด้วย ว่าจะจัดกิจกรรมอย่างไรให้เด็กกล้าพูด กล้าคิด และ กล้าแสดงออก.. ที่ประชุมไม่มีใครพูดอะไรอีก...ผมก็ได้บทสรุปจากการประชุมครั้งนี้ว่า ทุกครั้งเวลาประชุม ถ้าผมประชุมเรื่องทั่วๆไป ที่ไม่เกี่ยวกับเด็ก ที่ประชุมก็จะสนุกสนาน ทุกคนกล้าพูด กล้าแสดงความคิดเห็นที่หลากหลาย แต่พอมาประชุมเรื่องการส่งเสริมการแสดงออกของเด็ก ที่ประชุมจะเครียดและต่อต้านเกือบทุกครั้ง (ทั้งๆที่ก่อนประชุม ผมก็แจกวาระและเอกสารความรู้ประกอบให้ศึกษา ล่วงหน้า 1 อาทิตย์ทุกครั้ง และ ผมจะใช้มติพิจารณา คือ ให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการตัดสิน)และผมก็จะเป็นฝ่ายถอยเกือบทุกครั้ง  เพราะวิธีการของผมอาจไม่เหมาะสม อาจเป็นเพราะ 1.เปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป 2. ไม่ "เนียน" 3.ไม่ศึกษาหนทางของความเป็นไปได้4. ไม่หาแนวร่วม 5. ไม่ทำให้ดู 6. ไม่ศึกษาบริบท 7. ไม่ศึกษาวัฒนธรรม  ผมคงต้องพยายามหาวิธีใหม่ครับ คงหยุดไม่ได้ เพียงแต่ถอยมาตั้งหลักใหม่ท่านใดมีวิธีการที่เหมาะสม ช่วยกรุณาชี้แนะด้วย..ขอบคุณครับ