อดีตลุ่มแม่น้ำปากพนังรุ่งโรจน์มากเป็นเมืองท่า เมืองอู่ข้าว อู่น้ำที่สำคัญของภาคใต้ ปลูกข้าวได้ผลผลิตสูงเพราะดินดี หาปลาได้มากเพราะน้ำยัง อยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยกันเพราะอยู่กันแบบญาติพี่น้อง แบบครอบครัวใหญ่  ผู้คนมีสัจจะ มีความสัตย์ มีคุณธรรมและจริยธรรมในการดำเนินชีวิต.....

ปัจจุบันภาพเหล่านั้นได้ลบเลือนหายไป คงเหลือไว้แต่ความทรงจำที่ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าให้ลูกหลานฟัง...

ปลูกข้าวได้ผลผลิตตกต่ำ     เนื่องจากสภาพดินเสื่อมสภาพ  ใช้สารเคมีกันเยอะ.....

หาผักหาปลา        หายากยิ่ง.....
การพึ่งพาอาศัยกันลดน้อยถอยลงอยู่กันแบบครอบครัวเดี่ยว      ต่างคนต่างอยู่

สัจจะ  ความสัตย์  คุณธรรมและจริยธรรมในคนลดน้อยถอยลง.....

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา....หากเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็เป็นสิ่งน่ายินดี

แต่นี่กลับเปลี่ยนไปในทางลบ....น่าเสียดาย

โอ้ลุ่มน้ำปากพนัง

....เคยรวย.......