(คุณป้าขายข้าวจี่แห่งมุกดาหาร) 

13.00น. ล้อรถเคลื่อนออกจากสวนป่ามหาชีวาลัยอีสาน ผ่านทุ่งกุลาร้องไห้ ตั้งธงไปทางร้อยเอ็ด ผ่านกาฬสินธุ์ถิ่นไดโนเสาร์ แล้วเราเข้าถึงมุกดาหารในช่วงบ่ายคล้อย เลี้ยวรถไปจอดบริเวณบ้านที่ร่มรื่น คุณพ่อคุณแม่ของอาจารย์Mooดีใจ ที่ถูกหลานกลับมาเยี่ยมบ้าน คุณตาคุณยายยังแข็งแรงมาก ท่านเป็นประธานสภาผู้สูงอายุแห่งประเทศไทย เป็นผู้อาวุโสที่ทำคุณประโยชน์ให้สังคมได้อีกนาน 

  

(อาหารเย็นบ้าน อ.Moo กับ ข้าวต้มญวนไส้ถั่วและเนื้อหมู) 

อาหารเย็นลำเลียงออกมาเต็มโต๊ะ มีเมนูอร่อยและแปลก เช่น ขนมจีนเส้นเล็กเหนียว ข้าวต้มไส้ถั่วใส่เนื้อหมูสูตรเวียตนาม กล้วยน้ำหว้าที่อยากจะบอกอาจารย์แสวงว่า  มีคู่แข่งเสียแล้วละท่านเล่าฮู กล้วยที่นี่เนื้อแน่นอร่อยมาก ดินดีริมฝั่งโขงผลิตกล้วยอินทรีย์ได้คุณภาพดีกว่าที่อื่น  

อิ่มแล้วก็เที่ยวสิครับ เราชวนกันไปเที่ยวตลาดอินโดจีนริมฝั่งโขง มองไปฝั่งลาว เห็นไฟราวสะพานข้ามแม่โขงระยิบอยู่ไกลๆ บ้านเรือนฝั่งลาวแสงไฟวับวาวเหมือนดวงดาว ..โขงเอ๋ยเจ้ามาไหลเอื่อย ไหลเรื่อยเป็นลำคดโค้ง ไหลเชื่อมโยงหัวใจอ้าย..

อากาศสดชื่นมาก นอกจากไม่หนาวอย่างที่คิด อุณหภูมิกำลังดี เสื้อหนาวที่ขนมายังหาทางออกจากกระเป๋าไม่เจอ  เราแวะไปเยี่ยมตลาดราตรี พอดีมีรายการทำบุญตักบาตรพรุ่งนี้เช้า จึงชวนกันไปซื้อเครื่องบุญ ถือโอกาสเที่ยวตลาดชมสินค้าแปลกๆ ไปเจอข้าวจี่สูตรมุกดาหาร คุณน้าที่ขายอัธยาศัยดีมาก เล่าว่า ..ปกติจะขายเฉพาะช่วงที่ข้าวเหนียวออกใหม่ ในระยะ..ข้าวใหม่ปลามันนั่นแหละ 

สูตรผสมมีน้ำกะทิ เกลือ น้ำตาลนิดหน่อย กดลงพิมพ์กลมๆ ปิ้งไฟอ่อนๆพอเหลืองกรอบใกล้ได้ที่ เอาไปชุบไข่ไก่ พลิกไปมาให้ไข่สุกเหลืองหอม ก็หยิบขายแผ่นละ5บาท แถมน้ำจิ้มผลมะกอกมาให้ด้วย ระหว่างที่คุยกับคุณน้า เจ๊องุ่นมาเจอ จึงถ่ายรูปกันเสนอหน้าตามธรรมเนียมเฮฮา กลับมาถึงบ้าน แต่ละคนหิ้วของมากองกันเต็มโต๊ะ พวกเรามีวิญญาณนักช็อปปิ้งจริงๆ ขนของเอาออกมาไล่เรียง เหล่าคุณนายช่วยกันจัดดอกไม้ เตรียมของไปวัด สารพัดขนมนมเนยที่จะเอามาชิมกัน 

คืนนี้ เอกจตุพร กับหมอเมืองปาย ขึ้นเครื่องนกแอร์ จากเชียงใหม่ไปลงอุดร ตอนนี้บุกไปนอนรอที่ดงหลวงก่อนใครๆแล้ว ผมจะนั่งเหงาก็ใช่ที่ มีข่าวเข้ามาจากเมืองใต้ ว่าลูกสาวที่หาดใหญ่หอบหืดเข้ารพ.อีกแล้ว ขอให้หายเร็วๆนะแป๊ด ส่วนเจ้าลูกชายที่วาสนาอักเสบ มีอาการแปลกๆ คล้ายกับคนอกหักก็ไม่ใช่ จะเหมือนคนมีแฟนใหม่ก็ไม่เชิง เอ๊ะ มันยังไงกันนะ  

คนมีลูกสาว-ลูกชายเยอะ ก็อย่างนี้แหละครับ

ทำไงได้

กว่าไปเยี่ยมยาม นอนบ้านญาติให้ครบคนคงจะต้องใช้เวลาหลายปี

แต่ก็อบอุ่นครับ

มีบ้านลูกหลานเต็มประเทศไทย

แวะไปทางไหน ก็มีที่ให้ไปฝากปากฝากท้อง

อิอิ..