รอยย่ำที่นำเราไป

ต้องบอกว่า ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี ก็จริงอย่างที่ใครๆ เขาบอกว่าการเริ่มต้นทำอะไรสักอย่าง นี่มันยาก มันยากจริงๆ ยิ่งการเขียนหรือบรรยายอะไรสักอย่างให้คนอื่นเข้าใจและคล้อยตามนี่มันยากสุดๆ แต่ที่ยากกว่านั้นก็คือการจิ้มแป้นพิมพ์บน Laptop นี่สุดยอดจริงๆ เลย

เอ้า..ไหนๆ ก็ไหนๆแล้ว ก็ขอเข้าเรื่องเลยละกัน Blog ที่ผมจัดทำขึ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้เป็นเวทีในการแลกเปลี่ยนคอมรู้เกี่ยวกับ IT และต้องการเปิดกว้างให้ทุกๆท่านที่มีความสนใจ และมีความรู้ ในวิทยาการใหม่ในด้านเทคโนโลยี มาร่วม แลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์ต่างๆ เพื่อเป็นแนวทางให้ผู้ที่ยังไม่รู้ ได้นำเทคโนโลยีไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในชีวิตประจำวันมากที่สุด

จริงๆ แล้วผมไม่อยากให้ Blog นี้ออกไปแนววิชาการมากนัก ใครมีอะไรน่าสนใจก็เอามเล่าสู่กันฟัง ในส่วนของผมเองนั้น ก็ใช่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้ แต่ก็ติดตามอยู่โดยตลอด ถ้าเป็นภาษาวัยรุ่น ก็คงต้องพูดว่า ไม่ยอมให้ตัวเอง Out ว่างั้น

ก่อนไป ต้องขออภัย คุณบินหลา ที่หยิบยกชื่อ หนังสือ มาตั้งเป็นชื่อ Blog โดยไม่ได้ขออนุญาต เพราะผมคิดว่ารอยย่ำที่นำเราไป สื่อถึงความหมายของการแลกเปลี่ยนความรู้จากผู้รู้ ถึงผู้ไม่รู้ บนเส้นทางของความรู้ ซึ่งมีสิ่งที่ไม่รู้อีกมาก และจุดหมายปลายทางนอกเหนือจากความสำเร็จที่ตนหวังไว้ ก็คือการสร้างรอยย่ำที่ทิ้งไว้ เพื่อนำทางให้กับผู้อื่นไปถึงจุดหมายเฉกเช่นเดียวกัน นั่นเอง