ชีวิตที่งดงามในสวนแห่งสติ ออกมาให้เราได้สัมผัสทุกวี่วัน เพียงแต่ว่าเราตอบรับการสัมผัสของชีวิตอื่นๆ อย่างไร แค่ไหน ด้วยวิถีชีวิตของสรรพสัตว์ มีการพึ่งพาอาศัยกัน จะพูดว่าเบียดเบียนกัน เช่น ผู้ล่ากับผู้ถูกล่า หรือช่วยเหลือกัน เช่น ผู้ให้กับผู้รับ หรือแก่งแย่งกัน เช่น ผู้แข็งแรงกับผู้อ่อนแอ ทุกสิ่งนี้เป็นมายาของโลกที่เราต้องก้าวข้ามให้พ้น
เพื่อนเอ๋ย...แท้จริงเรานั้นสามารถสงบได้ด้วยตัวเอง !
<p> คนสวนตรากตรำทำงานอยู่กลางทุ่ง มิได้นึกร้อนตัวร้อนใจไปกับสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าว หรือกลิ่นสาบมูลวัวควายครุกรุ่นโดยรอบ ตรงกันข้ามกลับมีความเย็นอกเย็นใจกับงานที่ทำอยู่ตรงหน้า กาลผ่านไปหลายเพลา เขาก็ยังคงเย็นอยู่อย่างนั้น แม้ตระหนักดีว่ายังมีภาระอีกมากที่ต้องทำให้เสร็จลุล่วงก่อนเที่ยง เขาก็ยังคงเย็นอยู่อย่างนั้น จนเที่ยงแล้วงานที่ทำไปได้เกินค่อน คนสวนจึงกลับขนำ(กระท่อมเล็กอยู่ตามท้องนา-เถียงนา)เพื่อกินข้าว เตรียมข้าวและกับข้าวใส่ปิ่นโตมาแต่เช้า หิ้วขึ้นขนำ ถอดรองเท้า ถอดหมวก ถอดเสื้อคลุม เลิกขากางเกงพอให้ลมโชยเย็นสบาย...</p><p> 
</p><p> </p><blockquote><h3>
เฮ้ย... จิตกระตุกตกฮวบ ไม่ทันตั้งไว้ดี ที่ยังคงเย็นอยู่อย่างนั้นมันมลายหายไปสิ้นเพียงชั่วขณะนั้น เพราะจิตไปจับอยู่กับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ชั่วแค่แวบเพียงฟ้าแลบแป๊ปเดียว จิตสัมผัส-จิตจำได้หมายรู้-จิตปรุงแต่ง-จิตเกิดอวิชชาครอบ ชั่วฟ้าแลบแป๊ปเดียวแค่นั้นเอง คนสวนร้องโวยวาย อยู่ในความตระหนก ตื่นเต้นระคนความกลัว
</h3></blockquote><p> </p><p>
</p><blockquote><h3> แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงเรียกสติกลับมาให้ยังคงเย็นอยู่อย่างนั้นได้ โดยคนสวนเริ่มทำสติใหม่ ใช้จิตสัมผัสใหม่-จิตจำได้หมายรู้ใหม่-จิตปรุงแต่งใหม่-จิตเกิดวิชชา เข้าใจว่าคนสวนกำลังฝึกที่จะมองมุมใหม่กับชีวิตหนึ่งชีวิตที่เกาะติดมา ไม่รีบร้อน ดึง บีบ ดีดทิ้ง รับรู้สัมผัสใหม่ จริงๆแล้วก็ไม่เห็นเจ็บเลยนี่หว่า แล้วเลือดออกหยดแค่เนี่ยถึงกับจะตายเลยเหรอ...เอ็ะ แล้วจะไปกลัวอะไรกะมันนักหนานะ
</h3></blockquote><blockquote><h3> คนสวนสร้างความรักและเอ็นดูอย่างถึงที่สุด ปล่อยให้ชีวิตนั้นยังคงทำงานของมันไปจนเสร็จ ให้มันเย็นอกเย็นใจกับงานที่ทำอยู่ตรงหน้า ให้มันยังคงเย็นอยู่อย่างนั้น </h3></blockquote><p> 
</p><p> </p><blockquote><h3>แล้วกาลผ่านไปชั่วเพลา ให้มันปล่อยปากหลุดจากไปเอง ช่างประเสริฐแท้คนสวน </h3></blockquote><div align="center">
คนสวนยังคงเย็นอยู่อย่างนั้นต่อไป....!
</div><p> </p>
ว้าว..ทากดูดเลือด เพื่อนใหม่ของเธอหรอ เป็นชาวสวนชาวนาคงต้องเจอเพื่อนใหม่ที่เราไม่ค่อยจะเจอนักนะ เราก็กลัวมันเหมือนกัน ตอนเข้าค่ายในป่า เราป้องกันเต็มที่เลย ทั้งทายากันทาก (มีขายตามร้านขายยา หาซื้อได้จ๊ะ) บางคนพกเส้นใบยาสูบ เหมือนว่าให้ป้องกันเหมือนกันมั้ง จำไม่ค่อยได้แล้ว และยังสวมถุงเท้ากันทากที่สูงขึ้นมาถึงเลยหัวเข่า เสื้อผ้ารัดกุม จับชายเสื้อ ขากางเกงปิดให้หมด ขนาดนั้นจ๊ะ ไม่รู้ว่าคนสวนจะ ลองดูไหม แต่ดูน่าอึดอัดมากกว่ารึเปล่าไม่รู้ .. ถ้าใจที่เปิดรับเพื่อนใหม่ได้แล้ว น่าจะดีกว่าเนอะ