เมื่อสายฝนซาคราจากท้องฟ้าไป ท่านอาจารย์ก็บอกให้รีบเข้าไปอยู่ในกลดเลย อย่าออกมาเดินไปโน่นมานี่ เพราะตอนหัวค่ำบนป่าเขาใหญ่นี้ยุงเยอะ “โรคมาลาเรีย” จะถามหา
หลังจากนั้นเมื่อเตรียมที่จำวัดเสร็จ ก็ทำวัตร สวดมนต์ภาวนา แผ่เมตตาอุทิศส่วนกุศลให้เทวดาอารักษ์ เจ้าป่า เจ้าเขา เหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย เภทภัยใดอย่าให้มาได้กลายกล้ำ
จากหัวค่ำถึงฟ้าสาง รู้สึกตัวบ้างเป็นบ้างครั้ง เพราะความหนาว เย็นยะเยือกภายใต้ร่มไม้และขุนเขา
รู้สึกตัวอีกครั้ง เหมือนมีตัวอะไรมาไต่อยู่ข้าง ๆ
อ้อ! เจ้าหนูตัวจ้อยนี่เอง มาจากไหนและทำไมต้องมา
อื่ม! เราเล่นวางเนยแข็ง วางอาหารไว้ข้างใน หนูก็จะเข้ามากินน่ะสิ
ออกไป ๆ นะ...
แล้วก็รีบเร่งกำจัดต้นเหตุแห่งปัจจัยที่เชื้อเชิญให้หนูมาออกไว้นอกกลดด้วย
หนูตัวจ้อยนี้ก็ยังดีนะที่ยังมาด้อม ๆ มอง ๆ หาแต่อาหาร สู้หนูอีกตัว(หรืออีกฝูง) ของลูกศิษย์ผ้าขาวที่ติดตามมาไม่ได้ เพราะหนูแถวนั้นเล่นเอารองเท้าหายไปทั้งข้างเลย ติดตามหาจนเจออีกที เล่นเอาซะหัวรองเท้าแหว่งไปเกือบครึ่งเชียว
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ก่อนนอนต้องล้างรองเท้าฟองน้ำที่ใส่มาด้วยนะ มิฉะนั้นอาจจะเป็นอาหารของหนูได้
รู้สึกตัวอีกที ฟ้าใกล้สาง ท่านอาจารย์เรียกบอกเราให้รีบไปหาฟืนมาเตรียมไว้ให้ลูกศิษย์ผ้าขาวหุงข้าว ทำอาหาร
เฮ้อ... รัตติกาลที่ผันผ่านช่างเป็นช่วงแห่งเวลาที่แสนคุ้มค่าและประทับใจ
การนอนพักจำวัตรเป็นโขดหินก้อนใหญ่ที่แสนลึกลับและห่างไกลจากแสงไฟและความเจริญในเมืองใหญ่
ช่างเป็นคืนที่หลับสบายเสียนี่กะไรภายใต้เสนาสนะป่าอันลือชื่อว่า “เขาใหญ่”
๑๙ มีนาคม ๒๕๕๐
บนโขดหินริมลำธารแก่งยาว เขาใหญ่ จ.นครราชสีมา
