ท่วงทำนองแห่งบทกวี
ถ้าเราดูสิ่งต่างๆในโลกด้วยสายตาแห่งความเข้าใจ
และความเป็นมิตร......................................
เราจะพบว่าโลกนี้คือบทกวีบทหนึ่ง.............................
คือบทเพลงบทหนึ่ง...คือบทเพลงอันยิ่งใหญ่ที่บรรเลงเล่นอยู่ตลอดเวลา...................
ธรรมชาติของสรรพสิ่งแฝงเร้นไว้ด้วยบทกวีมากมาย ทั้งบทเศร้าและบทสุข.......
บทกวีบทเก่าจบลง....และก็เกิดบทใหม่ขึ้น
บทกวีเกิดจากจิตที่สัมผัสกับอารมณ์และความสุนทรีย์แล้วส่งพลังออกมา....บทกวีเฉกเช่นกับน้ำ อ่อนไหว อ่อนโยน และน้ำสามารถทำลายล้างได้ บทกวีก็เช่นกัน
มองโลก มองเห้นเหมือน บทกวี
มองเรา เห้นตัวเรา เห็นเป้นอย่างไร........
…กวีมีชีวิต เมื่อเข้าใจและเห็นคุณค่า…มองผ่านบทกวีด้วยใจที่บริสุทธิ์