คิดถึงแม่นะครับ แม่อยู่ไกล แต่ก็ห่วงใยเสมอครับ

สวัสดีครับ

เป็นเรื่องเล่าของเด็กน้อยชาวนาคนหนึ่ง

จำได้ว่าตอนเด็กๆในฤดูทำนา  แต่จะต้องพาผมกับพี่ชายไปนาทุกๆวัน

เพราะว่าตอนนั้นผมกับพี่ชายก็อายุไล่เลี่ยกัน ห่างกันสองปีเอง

ตอนนั้นเราสองยังเด็กอยู่มาก การที่จะเดินไปนากับคุณพ่อ แม่นั้นก็คงลำบาก จะฝากไว้ที่บ้านก็ไม่มีคนเลี้ยง 

เราทั้งสองคนจึงต้องไปนากับพ่อแม่ตลอด  การเดินทางไปนานั้นก็หลายกิโลมากๆ 

ดังนั้นแม่จึงมักหาบ  หาบ ผมไปนา โดยที่ผมนั่งอยู่ในกระบุงคนละข้างกับพี่ชาย  เป็นประสบการณ์ที่ผมจำได้และสนุกมากๆครับตอนเด็ก

มีอยู่ครั้งหนึ่ง  ผมบังเอิญว่าซนไปหน่อยนะครับ  ลุกขึ้นมาจากกระบุง  ตอนนั้นแม่กำลังเดินหาบผมและพี่อยู่บนคันนา  ระหว่างนั้นกระบุงก็พลิก  ผมก็ตกลงมาทันที  โชคดีที่ฤดูนี้น้ำเต็มทุ่ง คันนาก็ไม่สูงนัก ผมแค่จมน้ำนิดหน่อย  โชคดีที่ผ่านมาได้ อยากซนมากไปหน่อย

ครับเด็กน้อยนั่งกระบุง 

 คงไม่มีใครเคยนั่งแล้วละครับสมัยนี้

เล่าแล้วก็คิดถึงแม่นะครับ  แม่อยู่ไกล  แต่ก็ห่วงใยเสมอครับ