ความเรียง มุมมองที่เห็นต่อเรื่องราวที่ปรากฎในแต่ละวันคืนของชีวิต ผ่านมุมมองของกล่องแห่งความทรงจำ เพื่อนำเสนอเรื่องราว ด้วยการเปิดกล่องซึ่งเก็บเรื่องราวชีวิตออกมา เพื่อมองหาความทรงจำที่แอบซ่อน

กล่องแห่งความทรงจำ

นั่งรื้อกล่องเก่าที่เก็บข้าวของ

นั่งมองเห็นสิ่งที่ตกค้าง อยู่ตามรายทางของเวลา นั่งมองชีวิตตนเองผ่านสิ่งของจนคิดว่า มีของมากมายหลายสิ่งที่เราได้ทำตกค้างไว้ บางสิ่งทิ้งร้างห่างหายไป บางสิ่งแอบซ่อนอยู่แต่มองไม่เห็น เพราะเราไม่ได้เปิดกล่อง

มีกล่องอยู่มากมายในห้อง

มีกล่องอยู่มากมายทำจากไม้ จากกระดาษ จากโลหะ

มีกล่องอยู่มากมายในชีวิต ซึ่งไม่คาดคิดว่าจะมากมายถึงเพียงนี้ บางครั้งเราก็เข้าใจเอาเองว่า การเก็บสิ่งของไว้ในกล่อง จะเป็นการปกป้องสิ่งของเหล่านั้นให้คงอยู่กับเราได้อย่างยาวนาน มีบ่อยครั้งที่เชื่อมั่นว่าจะนำพาสิ่งของไปในแต่ละที่แต่ละแห่งของการเดินทาง

และบ่อยครั้งเราก็ทิ้งความทรงจำไว้ในกล่อง

เก็บร้างเรื่องราวเหล่านั้นไว้ในกล่อง

ตั้งแต่เด็กจนโตของชีวิต ผู้คนมีกล่องมากมายผ่านไปผ่านมาในการรับรู้ เด็กบางคนเก็บกล่องของขวัญตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ทิ้งขว้างเปลือกของความดีใจ ที่ครั้งหนึ่งห่อหุ้มสิ่งของภายในเหล่านั้นไว้ มีบ้างจำต้องทิ้งร้างเพราะย้ายบ้านบ่อย มีบ้างหลงลืมไปเพราะเพื่อนแย่ง

สำหรับคนย้ายบ้านบ่อย มักรับรู้ความรู้สึกได้ดี ถึงความสูญเสียของสิ่งของ ของกล่องเก็บความทรงจำ

บ่อยครั้งหลงลืมนำพาไปด้วย

บ่อยครั้งจำต้องทิ้งไว้ เพียงเพราะไม่สามารถนำกล่องเหล่านั้นหิ้วติดตัวไปด้วย ไม่ว่าเหตุผลใด การย้ายบ้านบ่อยก็เป็นส่วนสำคัญของความหลงลืม มีบ้างที่นำไปด้วยแต่วางไว้จนหลงลืมไป

 

 

มีเด็กบางคนเก็บกล่องขนม

เพียงเพราะประทับใจกับความเอร็ดอร่อย ที่อยากจดจำไปนาน กระทั่งนำกล่องขนมมาใส่เรื่องราวส่วนตัว ของเล็กน้อยในชีวิตที่ไม่อยากให้หล่นหาย จึงต้องการเก็บไว้ในความทรงจำอันเอร็ดอร่อย

เด็กบางคนไม่เคยได้รับของขวัญ

จึงนำกล่องใส่รองเท้าเก็บจดหมายของพ่อที่เขียนจากแดนไกล จนโตจึงค่อยเก็บจดหมายจากคนรัก กระทั่งเมื่อมีลูกมีครอบครัวจึงพบว่ากล่องกระดาษใส่รองเท้านั้น ได้บรรจุชีวิตทั้งชีวิตไว้ในนั้น

เด็กบางคนเก็บกล่องขนมกล่องกระดาษ

ที่เพียงวางไว้ก็อาจปลิวลม เพราะกระดาษบางและกล่องเล็ก เพียงเพราะฝันว่าวันหนึ่งจะมีกล่องที่ใหญ่กว่านี้ มีสีสวย อาจเป็นกล่องไม้หรือกล่องเหล็กก็ตาม แต่ก็ขอให้ใหญ่กว่ากล่องกระดาษกล่องขนมที่วางอยู่

 

เด็กเหล่านั้นต่างเก็บความทรงจำ

เด็กเหล่านั้นต่างเก็บความคาดหวังในชีวิต

หลังต้องค้นหาสิ่งของ

ผมกำลังรื้อกล่องกระดาษ

นั่งมองรูปภาพเก่า มองบันทึกเล่มเก่า ทั้งเรื่องงานเรื่องส่วนตัว มีของจุกจิกที่คิดว่าจะไม่พบเจอหลงลืมอยู่ภายใน บางอย่างแอบซ่อน เพราะกระดาษปึกใหญ่ปิดทับ  บางอย่างทิ้งไว้เพราะคิดว่า จะไม่ได้ใช้สอยอะไรอีก จนกลับมารื้อจึงพบว่าเคยไปเที่ยวหาซื้อสิ่งที่ทิ้งร้างในกล่อง

 

 

บางอย่างก็ผิดพลาดและผิดคาด

บางสิ่งในกล่องที่เราคาดการณ์ไว้ กลับผิดไป

หลายครั้งที่ผมหลงลืมกล่องทิ้งไว้ ตามหลังตู้ ในโต๊ะทำงาน ในห้องเพื่อน หรือในกาลเวลา มีบ่อยครั้งที่ย้ายที่ย้ายถิ่น จึงคิดได้ว่าได้หลงทิ้งสิ่งเหล่านั้นไว้ มีไม่บ่อยครั้งนักจะตัดสินใจทิ้งไป เพียงเพราะความเสียดายค้างคาในไว้

 

 

หลายครั้งที่เปิดกล่อง

ผมพบคำตอบในใจว่า เราต่างหลงลืม

ในท่ามกลางความคาดหวัง อยากกักเก็บสะสม สั่งสมสิ่งละอันพันละน้อยที่รายล้อมชีวิตไว้ เราต่างคาดหวัง และคิดว่าสิ่งของเหล่านั้นจะก้าวผ่านกาลเวลาไปพร้อมกับเรา เราอยากครอบครอง และดำรงการครอบครองสิ่งของเหล่านั้นไว้ แม้เพียงจะอยู่ในกล่อง

 

 

ผมเคยสะกิดใจกับคำผญาแบบไทใหญ่และไทเมือง

แม้จะไม่ถูกต้องในเนื้อคำแต่ยังจดจำได้ถึงเนื้อความ ที่กล่าวว่า ของกินไม่กินมักจะเน่า ของเก่าไม่เล่ามักจะลืม หรือกระทั่งหนทางจากผ่านไปนานสามวัน หญ้าจะขึ้นรกร้าง ญาติพี่น้องไม่เยี่ยมยามทิ้งร้างก็มักลางเลือนกันไป

 

 

เช่นเดียวกับของในกล่อง

เมื่อเราทิ้งร้าง

เราก็มักลางเลือน

วันนี้ในห้องมีกล่องอยู่มากมาย