หลังจากที่เดินทางจากอำเภอเดชอุดมจังหวัดอุบลราชธานี ถึงวัดป่าทรัพย์ทวี ทุกย่างก้าวต่อไปนี้จักต้องคิด วางแผน ในเรื่องของ “บริขาร” ที่จะต้องนำ (แบก) ขึ้นไปธุดงค์ในผืนป่าอันกว้างขวางบน “เขาใหญ่”
ระหว่างการดำเนินชีวิตตลอดทั้งสัปดาห์ ได้แต่เฝ้าครุ่นคิดว่าจะต้องนำอะไรขึ้นไปบ้าง อันนั้นก็จำเป็น อันนี้ก็ขาดไม่ได้ รวม ๆ กันไป รวม ๆ กันมา ยังไม่ต้องขึ้นเขาแค่แบกขึ้นบ่าก็ไม่ไหวแล้ว...
สัญญาเก่า ๆ ความรู้เดิม ๆ ที่ถูกเสริมด้วยกิเลสของพ่อค้าแม่ขายในท้องตลาด ผุดขึ้นมาไม่เว้นแต่ละนาที ว่าต้องมีสิ่งโน้น สิ่งนี้ ถึงจะอยู่รอดได้ในป่า
ถ้าเราเชื่อตามความคิดแบบนั้น เราคงจะไม่ตายบนป่าอย่างแน่แท้ เพราะเราคงจะหนักและเหนื่อยตายอยู่ตีนเขาอยู่แน่นอน...
จะนำอะไรไปดีถึงจะอยู่ได้?
“บริขาร ๘” เป็นคำตอบที่ดีที่สุด
เป็นบริขารที่พระสงฆ์ตั้งแต่อดีตผ่านกาลล่วงเลยมากว่าสองพันปีใช้ดำรงชีวิตอยู่ได้ในป่า ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่
เราไฉนเลยเราจะใช้ความรู้แค่หางอึ่งของเราคิดโน่นคิดนี่ให้ปวดหัวมากมาย
พระพระพุทธองค์คิดมาให้คิด ชี้ทางสว่างให้เรามาหมดแล้ว
บริขาร ๘ เป็นมหาสติปัญญาที่สามารถใช้ทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัดสูงสุดเพราะ “ดำรงชีวิต”
เราจะเดินขึ้นไปเพื่อดำรงชีวิตนะ มิใช่เดินขึ้นไปเพื่อเสริมกาม กิน และเกียรติ
นำอาหารขึ้นไปให้พอประทังชีวิตอยู่ได้ พร้อมด้วยเครื่องกรองน้ำหนึ่งอันเพื่อกรองตัวสัตว์มิให้กลืนกินเข้าไป
เครื่องนุ่งห่มในการเดินทางและกันหนาว เราก็มี “ไตรจีวร” ประกอบด้วยเข็มและด้ายคอยปักชุน อีกทั้งมีดโกนพร้อมประคตเอว
ที่อยู่อาศัย “กลด” ที่บรรจงสรรค์สร้างมาสารพัดประโยชน์ก็พร้อมอยู่ใกล้มือ
ยารักษาโรค หาได้อยู่ในตัว น้ำมูเลและมูตรเน่า (ปัสสาวะ) เป็นยาชั้นเลิศที่สามารถป้องกันชีวิตให้พ้นภัย
สมบูรณ์ด้วยบาตร เครื่องดำรงชีวิตที่แสนมหัศจรรย์
พร้อมแล้วเรา พร้อมด้วยพุทธบริหาร (Buddhist Management)
บริหารจัดการชีวิตอย่างสมดุล พอเพียง และไม่เบียดเบียน....
