เมื่อวันอีดที่ผ่านมา นั่งฟังคุตบะฮ์ ได้คำถามมาหนึ่งคำถามครับ คำถามง่าย แต่อาจต้องใช้เวลาคิดหาคำตอบสักหน่อยหนึ่ง คำถามคือ ถ้ามีของสองอย่างที่ท่านจะต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งท่านจะต้องเลือกและเลือกได้ครั้งเดียว ท่านจะเลือกอะไร ระหว่าง
๑. ของที่สวยงามมาก สวยที่สุดในสายตาของท่าน และมันยั่วยุให้ท่านปราถนาที่จะเป็นเจ้าของมัน เพียงแต่สิ่งนี้มันใช้ได้ไม่นาน มันจะพังและสลายไป และเมื่อมันพังไปแล้วท่านก็จะไม่สามารถเลือกหรือหาของใหม่มาใช้ได้อีกแล้ว
กับ ๒.เป็นสิ่งที่ไม่สวยเท่าไรในสายตาของท่าน แต่มันจะสามารถให้ท่านใช้มันได้ตลอดไป ไม่บุสลายไป
ท่านผู้อ่านครับ ลองท่านเลือกดูสิครับว่า ท่านจะเลือกอย่างไร ช่วยบอกเหตุผลด้วยนะครับ
พอเพียง และ เพียงพอ ครับ
ถ้าเราเลือกซื้อของด้วยความต้องการใช้งาน ใช้คุ้มค่า ใช้นาน ก็คงเลือกข้อ ๒ ครับ
แต่ถ้าใช้โมหะจริตเพียงอย่างเดียว เอาเพียงความพึงพอใจเป็นหลัก อย่างนี้ก็ข้อ ๑ เห็นๆ
สองสิ่งที่ให้เลือกนั้น
ถ้าเวลาที่ให้สำหรับการตัดสินใจ น้อยมาก หรือแทบต้องตัดสินใจในทันที เชื่อว่า หลายๆท่านจะเลือกข้อแรก
แต่ถ้ามีเวลาคิดนิดหน่อย อาจจะเลือกข้อหลัง
ปัญหาคือ ข้อแรกมักจะหยุดการคิดของคนเราไม่ให้คิดต่อ ไม่ให้แม้แต่จะคิดว่า มีสิ่งที่สองที่รอให้เราเลือกตัดสินใจ
"ใจเย็นๆ ค่อยๆเลือก ค่อยๆตัดสินใจ"
>> ว่าแต่...เลือกอะไรอะ? (^_^)
เพราะบางอย่าง ไม่ได้อยากให้มันใช้ได้นานๆ ก็ได้
ขอบคุณทุกคำตอบครับ
ผมขออนุญาตเฉลยครับ
ในการใช้ชีวิตของเรา เราให้ความสำคัญกับสิ่งสวยงามที่เข้ามาในชีวิตเราแบบชั่วครั้งชั่วคราวครับ จนลืมบางสิ่งบางอย่างที่จะต้องอยู่และใช้ชีวิตกับมันตลอดไป
วันๆ หนึ่ง เราตกแต่งร่างกายของเราด้วยเสื้อผ้าที่สวยงาม ทั้งๆ ที่สักวันหนึ่ง ร่างกายนี้จะเหี่ยวแห้ง และสูญสลายไป
เราพยายามที่จะเรียนที่จะทำงานให้ได้มาซึ่งความก้าวหน้า จนลืมไปว่า สักวันหนึ่งเราจะไม่เหลืออะไรเลย นอกจากไปนอนอยู่ในหลุมฝั่งศพคนเดียว
แต่ทั้งๆ ที่รู้วามันไม่จีรังยั่งยืน แต่เราก็เลือกมันครับ (เลือกแบบที่ 1)
สำหรับบางสิ่งบางอย่างที่ต้องอยู่กับเราตลอดไป อย่างเช่น จิตวิญญาณของเรา บ่อยครั้งที่เราลืมที่จะดูแลมัน ทั้งๆ ที่มันจะต้องอยู่กับเราตลอดไป (อันนี้คือแบบที่ 2 ครับ)
ถึงแม้นว่า อย่างที่สองจะไม่สวยไม่งามถูกใจเรา แต่เราจำเป็นต้องเลือกครับ ดังนั้นสนใจมันหน่อยนะครับ