บันทึกนี้ ไม่ได้ตั้งใจจะนำมาเขียนกล่าวโทษสตรีผู้ใด ที่มักหยิกข่วนทำร้ายสามีเป็นนิจนะครับ

ใครหยิกข่วนสามี  ตายไปเป็นเปรต ครับ

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บันทึกนี้  ไม่ได้ตั้งใจจะนำมาเขียนกล่าวโทษสตรีผู้ใด ที่มักหยิกข่วนทำร้ายสามีเป็นนิจนะครับ </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่นำมาบอกเล่าเก้าสิบกันว่า   มีการกล่าวเรื่องอย่างนี้ในไตรภูมิพระร่วง  และคนโบราณได้นำมาสั่งสอนกุลสตรีมิให้กระทำการอย่างนี้  ลองอ่านดูครับ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“แล สัตถังคเปรต นั้น   มีเล็บมือ  เล็บเท้ายาวงอดุจคมมีด     ตจฺเฉตวา   ย่อมข่วนเนื้อแลเลือดของตนกินเป็นอาหาร </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> อาศัยกรรมอันใด? </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ยถา  อิธ  มนุสฺสา  อิตฺถีนํ  ปุริสานํ   องฺคปจฺจฺคานิ   ปกตินเขน  ราคปริยุฏฺ  ฐิตาว  ตจฺเฉนฺติ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> วิสัชนาว่า </p><p>แต่ก่อนสัตว์เหล่านี้  หยิกข่วนบิดามารดา  หยิกข่วนสมณชีพราหมณ์ผู้มีศีล  อันหนึ่ง  สตรีใจร้ายริษยา  ราคะดำกฤษณาครอบงำ  แลหยิกข่วนสามีนั้นก็ดี  หยิกข่วนทาส  กรรมกร  บ่าวไพร่แห่งตนนั้นก็ดี  ย่อมไปเกิดเป็น สัตถังคเปรตเหมือนกัน” </p><p>                                                              (ไตรภูมิโลกวินิจฉัย 2520,178)    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอพรรณนาความน่าสะพรึงกลัวของ สัตถังคเปรต เป็นร่ายยาว ไว้เพื่อให้เกิดภาพเห็นจริงสักนิด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  ร่ายยาว</p><p>ขอพรรณนาภพเปรตนาม ”วิชาประเทศ”ทุรสถาน      หามีวิมานสุขสบายดั่งสวรรคภูมิไม่      สถิตในภพแผ่นดินเหนือนรกภูมิขึ้นมาตรงป่าหิมพานต์     มีมหิทธิกเปรตเป็นนฤบาลเป็นใหญ่   ปกครองไพร่เปรตปริมาณมากถึงสิบสองตระกูล     แต่ละตนรูปร้ายชั่วอับสูญวิปริตวิกลจนหาความงามมิได้      ยังมีเปรตหนึ่งไซร้นามว่า  “สัตถังคเปรต”  ดูทุเรศเวทนาสงสาร     ด้วยมีนิสัยสันดานเถื่อนเลื่อนเปื้อนวิปริตผิดแผกจากเปรตพวกพ้อง   คือเปรตสตรีร่ำร้องโหยหวนชวนหวาดหวั่นประพรั่นเสียง    กรี๊ดกรี๊ดกรีดสำเนียงโอดโอยด้วยเจ็บปวดเหลือคณา   เอานขาคือเล็บตนที่ยาวโง้งงอดั่งตะขอคมมีดเข้ากรีดเนื้อ   เหมือนเอามีดเข้าเถือข่วนเคี่ยวดังเคียวกระชาก  เสียงเล็บฉีกเนื้อดังขวากขวากเป็นแนวคม   ข่วนกรีดที่ใดก็ร้องล้มดังควายถูกเชือด    แลเลือดกระฉูดพุ่งเป็นฟุ้งฝอยแดงฉะฉาน     แลเอาเนื้อเถือฝานมากินเป็นอาหารยามหิวโหยด้วยเหตุไม่มีกิน    หามีใครบังคับลิ้นมีให้แตะรสเนื้อแลเลือดแห่งตนไม่   ด้วยเพราะทนกรรมเวรบังคับขับตัณหามิได้จึ่งจำกิน   แม้ใจจะไม่ยินดีที่ลิ้มชิมรสอันชวนสยดสยอง   แต่จำต้องข่วนกรีดเนื้อเลือดทุกย่ำยาม   จะหาความรำงับดับความหิวโหยนั้นไม่หยุดที่   ซ้ำกรีดเฉือนทีแสนจะเจ็บปวดรวดร้าวสาหัส    เลือดจะแห้งอัตคัดล้มตายแล้วก็กลับฟื้นคืนสนองกรรมเวรจนกว่าจะหมด   เป็นที่รันทดสลดใจทรมานอย่างนี้กี่โกฏิปีตามแต่ที่กรรมกระทำเอาไว้   นั่นแล  </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่เป็นเช่นนี้ด้วยเหตุใด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ก็เพราะเมื่อครั้งมีชีวิตอาศัยอยู่เป็นฆราวาส   ได้บังอาจโทโสโกรธากระทำร้ายต่อผู้มีพระคุณยิ่ง  ซึ่งให้กำเนิด ด้วยการขีดข่วนด้วยเล็บตนให้ผิวเนื้อท่านเป็นรอยแผล  เลือดซิบแลไหลออกมาเป็นที่แสนจะเจ็บปวด  ผู้มีพระคุณได้แก่  </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บิดามารดาผู้ให้กำเนิดตนมาอย่างเสน่หา รักใคร่  อุ้มชู  ปรารถนาดีที่จะให้มีชีวิตที่เป็นสุข ให้การเลี้ยงดูด้วยอาหารโอชารส เฝ้าอบรมให้เป็นคนดีมีความประเสริฐเลิศคุณแก่สังคมประเทศชาติ ให้การศึกษา หาอาชีพ แลครอบครัวเป็นฝั่งฝา  สตรีที่เป็นบุตรยังหารู้คุณไม่  กลับทำร้ายจิตใจแลร่างกายให้เลือดตกยางออก จึ่งสมควรถูกสาปแช่งและตายไปเป็นเปรตชดใช้กรรมดังกล่าว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สมณชีพราหมณ์  ผู้ทรงศีล ที่บริสุทธิ์  เป็นผู้ชี้นำปวงชนให้หลุดพ้นซึ่งทุกข์ทั้งหลาย  เป็นเนื้อนาบุญแห่งพระศาสนา การทำร้ายขีดข่วนท่านจึงเป็นบาปหนา สมควรแก่กรรมคือตายไปเป็นเปรตกระทำเยี่ยงนั้นแก่ตัว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>  สามี  คือผู้ให้การปกป้องคุ้มครอง  ดูแลภรรยา และบุตร  เป็นผู้นำครอบครัววงศ์วาน  ให้เบิกบานแลมั่นคงมีชื่อเสียง  สตรีที่หยิกข่วนสามีผู้ประเสริฐจึงสมควรถูกลงโทษด้วยกรรมนั้นดุจเดียวกัน</p><p></p><p> ข้าทาส บริวาร บ่าวไพร่  แม้จะดูต่ำต้อยคอยรับใช้อยู่ แต่ก็เป็นมนุษย์เช่นกัน อีกทั้งยังสร้างสรรค์ประโยชน์แก่ผู้เป็นนายอย่างสัตย์ซื่อ จะถือโทษหยิกข่วนให้เลือดไหลไม่บังควร เพราะตนมิใช่เจ้าของที่จะเอาเป็นที่รองอารมณ์ร้ายได้  สมควรต้องชดใช้รับกรรมเป็นเปรตดังพรรณนามานี้</p><p></p><p> ผมเขียนบันทึกนี้แล้วก็สบายใจครับ เพราะรับประกันได้ว่า ภรรยาจะไม่กระทำกรรมอย่างนี้เป็นแน่  เธออ่านแล้วก็ยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก พลางกล่าวอย่างฉะฉานดังชัดเจนว่า  “ไม่หยิกข่วนหรอกจ้ะ ถ้าทำดี ซื่อตรงและให้เกียรติ ไม่มีกิ๊กที่ไหน  รับรองจ้ะ” แล้วเธอก็ทิ้งปริศนาไว้ที่ มีดปอกผลไม้ขาววับตรงหน้า  แปลว่าอะไรให้ผมเอาไปคิดเอง    </p>