ในบางเวลา บางครั้ง หลากเวลา หลายครั้ง

เมื่อมีสิ่งใดมากระทบ

หรือแม้มิมีสิ่งใดมากระทบ


เรา “จิต” เรา “ความคิด” เรา ส่งออกนอก


เรา “จิต” เรา “ความคิด” เรา ถูกส่งออกนอก


เพลิดเพลินไปตามอารมณ์ที่เราปรุงแต่ง

รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส อันเกิดจากสัญญา ถูกนำเข้ามาปรุง

โดยเฉพาะบางครั้งที่อกุศลกรรมดึงจิตใจเราให้ไปในทางต่ำ


เราต้องใช้ “ลมหายใจ” เป็นเครื่องกั้น “จิต” ที่จะปล่อย ฟุ้งเฟ้อ ละเมอ เพ้อภพ ไปตาม “จิต” และ “ความคิด” นั้น


เมื่อ “จิต” เกิด ตามดูจิตด้วย “ลมหายใจ”


เมื่อ “ความคิด” เกิด ตามดูความคิดด้วย “ลมหายใจ”


“ลมหายใจ” จะคอยกั้น คอยหยุด กันสะดุด ตามอารมณ์ที่ปรุงแต่งนั้น ๆ

 


เมื่อรู้ว่าจิตปรุง ก็ตามลมหายใจระลึกรู้ “พุทธ” ลึก ๆ


เมื่อรู้ว่าความคิดปรุง ก็ตามลมหายใจระลึกรู้ “โธ” ยาว ๆ


“พุทธ โธ” “พุทธ โธ” “พุทธ โธ”


หายใจเข้าสบายยยยย  หายใจออกสบายยยยย


แล้วอารมณ์ปรุงจะสงบ


แล้วปรุงอารมณ์จะระงับ


แล้วใจหรือจิตประภัสสรก็จะเป็นสุขอย่างยิ่ง ดังนี้ ...