ต้นไม้..ที่เฝ้าปลูก  ทะนุถนอม  พรวนดิน  ใส่ปุ๋ย  นั่งเฝ้าเก็บหนอนทิ้ง  คุยกับมันทุกวัน  เฝ้าชื่นชมกับความสวยงามของมันทุกวัน..

หวังว่า  ต้นไม้ต้นนี้  จะเป็นพันธุ์แก่นที่จะขยายพันธุ์ต่อไปได้อย่างงดงาม...

แต่น่าเสียดาย...ยอดของมัน  ยอดของต้นไม้แห่งความรู้ที่ครูอ้อย..เลี้ยงดูมา..มันถูกตัดยอด...ยอดของมันกุด...ยอดของมันห้วนลงเสียแล้ว...

ไม่มีหน่อแนวจะทำพันธุ์สืบต่อไปได้แล้ว...

ต้นไม้แห่งการศึกษา   ที่ครูอ้อยปฏิบัติมาเป็นเวลานาน  ผลก็จะตกกับครูอ้อยผู้ปฏิบัติแต่เพียงคนเดียว...

อ้าว..ไม่ดีหรอกเหรอ...

จะดีได้อย่างไร..ในเมื่อ  จุดประสงค์ที่ครูอ้อยปลูก และดูแลต้นไม้แห่งการศึกษานี้  ก็เพื่อ  ขยายผลสู่เพื่อนครู..

แต่..ต้องมาถูกผู้มีอำนาจ...ตัดตอน..นำยอดแห่งความรู้นี้.....ไปให้ผู้อื่น  ที่จะนำพาไปสู่ความเจริญในหน้าที่.....

เขาเชียร์กันหรือ...เขาส่งเสริมกันไง..ครูอ้อย

อ้อ..เข้าใจแล้ว...เขาไม่ได้ส่งเสริมเรานี่เอง...จึงตัดยอดต้นไม้ของเราไปให้คนอื่น.....

เขามีอำนาจที่จะทำ..แต่อยากจะบอกให้เขารู้ว่า...ยอดของพันธุ์ไม้การศึกษานั้น..มันจะงอกงามสำหรับผู้ที่รู้คุณค่า  และปลูก สานต่อมันมา...ใครจะมาชุบมือเปิบ  หรือ จะมาใช้อำนาจ..กับมัน..มันไม่งอกงามหรอก...

มันมีคาถาคุ้มกันไว้...คาถานั้นคือ....ใครทำ..ใครได้....ใครไม่ได้ทำ..หากนำไป..ก็ทำไม่ได้  ทำไม่เป็น...