“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องตื่นเต้นนะ โยมแม่จะไปหาแล้ว”
คำพูดธรรมดา แสนเรียบง่ายจากพระอรหันต์ของลูก ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและทรงพลังที่จะทำให้อาตมามีความกล้า หายประหม่าและหวาดกลัว กับการที่จะต้องขึ้นสวดปาฏิโมกข์ครั้งแรกในค่ำคืนของวันที่ ๑๑ ตุลาคม ที่ผ่านมา

คำพูดที่คอยปลอบประโลมตั้งแต่เมื่อครั้งที่เรายังมิได้ใช้หูในการฟัง
คำพูดที่คอยสร้างพลังในการเจริญเติบโต
คำพูดที่เป็นกุศโลให้ข้อคิดและเตือนใจ
มิได้หายากที่ไหน อยู่ที่จิตและใจของพระแม่อรหันต์ของลูก ๆ ทุกคนนั้นเอง

สายตาที่คอยจับจ้องด้วยความห่วงใยสิ้นไร้ซึ่งกิเลส
สองมือที่คอยป้องกันอาเพทและเหล่าร้าย
สองขาที่พร้อมเสมอที่จะย่างกราย
ป้องกัน คุ้มกันภยันตรายกับลูกยา

สองมือ โอบอุ้ม ประคองรัก
ผูกสมัคร รักแน่น ไม่หวั่นไหว
สองมือ พันผูก ร้อยดวงใจ
ช่างสดใส ดั่งรัตนะ น่าชื่นชม

สองมือแม่ เฝ้าถนอม เพราะรักเจ้า
สองหูเฝ้า คอยฟัง แม้ลมไหว
ด้วยเพราะรัก เมตตาลูก ดั่งดวงใจ
ยิ้มละไม แสนงดงาม มิใครปาน

ลมจมูก จับสูดกลิ่น ใดสงสัย
แม้เพียงไอ ละอองฝุ่น เร่งตามหา
มิให้ต้อง ใจลูกรัก ป้องกายา
จวบแผ่นฟ้า ถึงพสุธา หาเกินใคร

ถามหารัก คือแม่ แน่รักเจ้า
คนอื่นเขา จะชิงชัง มิหวั่นไหว
ถึงลูกร้าย หนักหนา สักเพียงใด
แม่ไร้ใจ เกลียดชิง รังเกียจชัง

พระอรหันต์ อยู่บ้าน ใกล้ลูกแล้ว
เร่งเพียรแจว เรือรักนี้ ให้ผ่องใส
เพียรรักแม่ รักแม่ ทั้งดวงใจ
รักแม่ไซร้ ประเสริฐสุด พระคุณธรรม

ความรักนี้ พร้อมเมตตา สร้างดวงจิต
คุมความคิด มิเตลิด เพลิดไปไหน
ถึงแม้ว่า กายห่าง มิห่างใจ
จิตคุ้มภัย จิตคุ้มลูก จิตคุ้มกัน

มีจิตดี จิตผ่องใส เพราะมีแม่
คอยเผื่อแผ่ เมตตารัก สมัครสมาน
จิตคุ้มลูก พันผูก นานเท่านาน
ตราบสิ้นกาล สิ้นเวลา ทุกคราเทอญ....