ที่ปลายฟ้าด้านตะวันตก..ทอดแสงเงาต้นสนขนานกับผืนดิน อากาศเริ่มเย็นลงอีก เสียงนกหลากหลายพันธ์พากู่ร้องทักทายขบวนนักเดินทางสมัครเล่น พระอาทิตย์สีแดงใบโตแอบยิ้มกับเรา ความเมื่อยล้าต่าง ๆ หายไปสิ้นเมื่อได้สัมผัสกับลมเย็นเล็ก ๆ ที่พัดโปรยมาเป็นระยะ ๆ แมลงตัวเล็กกำลังเจรจาต่อรองกับดอกไม้ดอกสวยขอน้ำหวาน สนต้นสูงยืนเดียวดายเหมือนรอคอยใครสักคน สายน้ำเล็ก ๆ ขนานทางเดินทำให้อิ่มใจทุกครั้งที่เหนื่อยล้า บนยอดภูอันสูงใหญ่ที่ซึ่งเป็นแหล่งพบปะของผู้มาเยือน ไร้ชื่อเสียง ไร้เกียรติยศ ไร้หัวโขน ไม่มีใครสูงกว่า ไม่มีใครต่ำกว่า ทุกคนเท่ากัน ...

        ...กระป๋องใส่น้ำที่หิ้วไว้ข้างตัวตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำสะอาดสำหรับไว้ดื่ม   "อีกไม่ไกลละ" เนี้ยวพูดขึ้น   "แต่เราคงต้องรีบเดินไปให้ถึงที่พักก่อนค่ำนะแล้วเราต้องไปจองเต็นท์อีก"พี่รอง(สุดหล่อ..)ของคณะเดินทางพูดขึ้น    แต่อาการเหนื่อยล้าของดิฉันยังเต็มอยู่เลย  อากาศเย็น ๆ  อย่างนี้น่าจะสัก 15-16 องศา  เฮ้อ..ดิฉันกางแขนออก เงยหน้าขึ้นสูดรับอากาศบริสุทธิ์    คนเดินทางอื่น ๆ ที่ขึ้นมาถึงหลังแปพร้อมเรา พากันมุ่งหน้าไปยังที่พักตามทางเดินเล็ก ๆ   มีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ ๆ   สลับกับการผลัดกันถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน



        .....ข้าง ๆ ทางเดินเล็ก ๆ มีต้นหญ้าต้นสูงมองสุดลูกหูลูกตา สลับกับสนใบใหญ่ที่พากันแผกิ่งก้านสาขา น่าเสียดายจังนอกจากต้นสนแล้วน่าจะมีต้นไม้อื่นขึ้นบ้างเนอะ...เฮ้อ หรือเหลือแค่สนอย่างเดียวที่พวกลักลอบทำลายไม้ไม่ต้องการ

       ..."นี่ต้นอะไรเนี่ย"  เสียงเล็ก ๆ น่ารัก ๆ ของฝ้ายดังมาจากด้านหลัง ทำให้ดิฉันรีบวิ่งกลับไปดู  สิ่งที่ดิฉันเห็นทำให้ดิฉันต้องร้องโอโหออกมมาด้วยความพิศวง  
         "สวยจังเลย  แต่มันเหมือน ดอกคุณนายตื่นสายเนอะ  ดูซิ ออกดอกสลับสีเหมือนกันเด๊ะเลย  แต่หืมไม่ใช่หรอก ลำต้นมันแข็งกว่า  แล้วใบก็ไม่ใช่ด้วย  อ้าวแล้วดอกไรเนี่ย  อ๊ะ ๆๆ อย่าเด็ดนะฝ้าย" ดิฉันรีบร้องห้ามฝ้าย ไม่ให้เด็ด  
         "ฝ้ายอยากเอาไปเป็นที่ระลึก"ฝ้ายร้องบอก 
         "ไม่ได้หรอกเนอะ  ปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่แหละอย่าเอาเขาไปเลย   เอางี้ดีกว่า
          ... ดิฉันคว้ากล้องถ่ายรูปของเนี้ยวจากมือแล้วบอกฝ้ายว่า  ไม่ได้ยินโฆษณาเหรอ ว่า เราจะไม่เอาอะไรออกไปนอกจากรูปถ่ายน่ะ   ฝ้ายคิดดูน๊า  ถ้าเราทุกคน เด็ดดอกไม้คนละต้นบนภูกระดึงเนี่ย  แล้วมันจะเหลืออะไรให้คนที่ขึ้นมาหลังจากที่เราลงไปดูล่ะ    ที่จริงน๊า นกว่า ธรรมชาติมันน่าจะสมบูรณ์กว่านี้  แต่ ..ไม่เป็นไรเหลือแค่นี้ก็ โอเคแล้วละ... " 
        แล้วตอนนั้นเราก็ได้ภาพงดงามของดอกไม้ดอกนั้น  และรอยยิ้มของเพื่อน ๆ ในก๊วนของเรากันอีกหลายภาพ   ....

 


           ที่ปลายฟ้าด้านตะวันตก..ทอดแสงเงาต้นสนขนานกับผืนดิน อากาศเริ่มเย็นลงอีก  เสียงนกหลากหลายพันธ์พากู่ร้องทักทายขบวนนักเดินทางสมัครเล่น   พระอาทิตย์สีแดงใบโตแอบยิ้มกับเรา  ความเมื่อยล้าต่าง ๆ หายไปสิ้นเมื่อได้สัมผัสกับลมเย็นเล็ก ๆ ที่พัดโปรยมาเป็นระยะ ๆ   แมลงตัวเล็กกำลังเจรจาต่อรองกับดอกไม้ดอกสวยขอน้ำหวาน   

           สนต้นสูงยืนเดียวดายเหมือนรอคอยใครสักคน   สายน้ำเล็ก ๆ ขนานทางเดินทำให้อิ่มใจทุกครั้งที่เหนื่อยล้า  บนยอดภูอันสูงใหญ่ที่ซึ่งเป็นแหล่งพบปะของผู้มาเยือน ไร้ชื่อเสียง ไร้เกียรติยศ  ไร้หัวโขน  ไม่มีใครสูงกว่า  ไม่มีใครต่ำกว่า  ทุกคนเท่ากัน 

          ....3 วันนับจากวันนี้บนภูยอดสวย   จะมีเด็กสาวคนหนึ่ง..ปล่อยชีวิตเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ  ปล่อยวางเรื่องงานและเรื่องบางเรื่องที่ทำให้เจ็บร้าว...ปล่อยชีวิตให้เป็นล่องลอย ปล่อยหัวใจให้โบยบิน     และใช้ชีวิตของตัวเองเป็นตัวของตัวเอง บนดอยแห่งนี้...สักสามวัน....