เช้า วันที่ 10  ตุลาคม  ผมนั่งทำงานอยู่ที่ห้อง คุณครูภัทร์วดี   มูลดี ผู้ดูแลระบบ K.M.ของโรงเรียน ได้มาถามถึงการปรับเปลี่ยนภาพ ในบล็อกว่า ผมมีความต้องการจะเปลี่ยนภาพใหม่หรือไม่ ผมไม่ปฏิเสธ แต่ให้คัดภาพดีที่สดใส ให้แนวคิดไว้แค่นั้น... จนวันนี้ 12 ตุลาคม ผมเพิ่งมีเวลาเปิดดูบล็อกของตนเอง ก็พบว่าภาพได้เปลี่ยนไปแล้ว  ก็ต้องขอบคุณที่เอาใจใส่เป็นอย่างดี พอดูภาพก็นึกออกทันที ว่าถ่ายที่ประเทศสิงคโปร์ วันที่ 8  ตุลาคม บริเวณสิงโตทะลพ่นน้ำ สัญลักษณ์ของประเทศสิงคโปร์  ที่คุณครูสัมพันธ์  ศักดิ์นิติจารุชัย กับคุณครูจิรพรรณ พรมสงฆ์ ที่ร่วมเดินทางไปด้วยถ่ายให้...ผมยังมีความสงสัยอยู่ตรงที่เวลาผมแสดงความคิดเห็นในบล็อกของท่านอื่นๆ ทำไมภาพผมจึงไม่ปรากฏ มีแต่ภาพนิรนาม..การแก้ไขตรงนี้ท่านใดรู้ช่วยบอกด้วยครับ จะขอบพระคุณเป็นอย่างสูง                             

                                   เรื่องการถ่ายภาพที่ดูดีและสดใสตามวัยนั้น คงต้องยกความเชี่ยวชาญนี้ให้กับช่างภาพมืออาชีพทั้งหลายที่ท่านรู้ทั้งภาคปฏิบัติและภาคทฤษฎี  ส่วนเราๆท่านๆที่ใช้กล้องล้วนแต่มือสมัครเล่น เก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกในวาระโอกาสต่างๆ  แต่การบรรยายภาพให้กระจ่างใสนั้น ผมอ่านหนังสือที่ คุณนิวัติ กองเพียร ซึ่งเป็นนักเขียนของ มติชนรายสัปดาห์ ได้เขียนหนังสือชื่อ แนบเนื้อนาง  เขียนเชิงสร้างสรรค์ แสดงให้เห็นถึงความเป็นศิลปินชีวิต  คุณนิวัติ กล่าวไว้ว่า  “รูปถ่ายนั้นเป็นงานศิลปะ เป็นงานที่ต้องสร้างสรรค์ด้วยความสามารถของมนุษย์..”   การบรรยายภาพแต่ละภาพของคุณนิวัติจึงละเมียดละไมเสียนี่กระไร ใครได้อ่านก็คล้อยตามกัน..                          

                                    แม้ภาพผมจะถูกเปลี่ยน แต่ใจผมยังไม่เปลี่ยน ยังรักที่จะอยู่ตรงนี้ อยู่กับ Gotoknow  ผมขอเป็นส่วนเสี้ยวหนึ่งในการขับเคลื่อนความรู้ดีๆ ที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน...สวัสดีครับ.