สำหรับงาน KMในวันนี้ที่มาตอนแรกรู้สึกอึดอัดมาก แต่ก็ยังมีความรู้สึกว่าไหน ๆก็ไหน ๆมาแล้วก็น่าจะได้อะไรกลับไปบ้างไม่มากก็น้อย และในใจก็มีความคิดว่าถ้าได้เรียนรู้
การเขียน blog ไปบ้างก็คงจะดีเผื่อมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนประสพการณ์ความคิดซึ่งกัน
และกันแต่ขณะที่นั่งเรียนอยู่นี้รู้สึกตื่นเต้นมากเพราะกลัวจะเรียนไม่ได้
คงจะยากมั๊ง คนในห้องเยอะจัง เหมือนกับกำลังจะทำข้อสอบ แต่วิทยากรบอกว่าเรื่องนี้
ไม่ยากต้องทำใจให้สนุกแล้วเราก็จะสนุกกับมัน การต้อนรับในวันนี้รู้สึกแปลก ๆ แต่ก็
เข้าท่าดี ได้รู้จักเพื่อนใหม่ 3คน ซึ่งมีอาชีพที่แตกต่างกัน คิดว่าน่าจะได้ความรู้กลับ
บ้านบ้างนะ และคงจะได้ นำKM ไปปรับกับการทำงานได้บ้าง สำหรับเมื่อเช้านี้ได้ฟัง
นพ.วิจารณ์ พานิชพูดเรื่อง เครือข่ายทางปัญญากับการขับเคลื่อนสังคมแห่งการเรียนรู้
ฟังแล้วรู้สึกค่อนข้างเครียด จริง ๆ ไม่รู้ว่าจะนำกลับไปทำได้หรือป่าว เพราะว่าถ้ามี
ความเครียดมันจะทำให้ทำงานไม่มีความสุข ต้องไม่มีความเครียด และอีกอย่างจะเอาเวลาตรงใหนมานั่ง
เขียนBlogน้อสุดท้ายเราดีใจจริง ๆที่ได้มารู้จักกับblogในวันนี้ขอบคุณท่านอาจารย์นะคะ
สวัสดีค่ะ คุณ kookai
มาขอยืนยันค่ะว่า ใน blog นี้ เราสามารถเก็บเกี่ยวหาความรู้ ในเรื่องที่เราสนใจ ได้มากมายทีเดียวค่ะ
ที่สำคัญ เราจะได้เพื่อน ซึ่งถึงแม้ว่า เราจะไม่เคยเจอหน้ากัน แต่ก็เหมือนผูกพันกันมายาวนานค่ะ
ส่วนเรื่องเวลาการเขียน blog นั้น เราสามารถทำให้มันเนียนในเนื้องานของเราได้ค่ะ
การถ่ายทอดเรื่องเล่าที่ดีที่สุด คือ การเริ่มต้นจากเนื้องานที่เราทำค่ะ ซึ่งนั่นหมายความว่า ถึงแม้ว่าคุณจะเขียนในเวลางานราชการ ก็ไม่ได้ทำให้งานประจำเราเสีย จริงไหมค่ะ
สวัสดีค่ะคุณkookai
ยินดีที่ได้เห็นกันในบล๊อกนะค่ะ เขียนด้วยใจ และใช้ใจเขียน เราจะได้เจอกันในบล๊อกบ่อย ๆ นะค่ะ ในที่สุดพี่ก็ทำสำเร็จแล้ว เย้