ดิฉันลืมตาบนโลกใบนี้มาหลายสิบปีแล้ว บางทีสื่อสารมวลชนก็เรียกคนเป็นข่าววัยนี้ว่า เฒ่า ก็ไม่ได้ว่าอะไรยอมรับได้ทั้งนั้น ชีวิตคนมันไม่ได้ต่างอะไรกับนิยายน้ำเน่านักหรอก ในช่วงชีวิตที่ผ่านมาความสุขแทบจะหาไม่ได้ แต่ความทุกข์เป็นเพื่อนซี้อยู่แล้ว บางทีคนอื่นเสียอีกที่พูดว่าไม่มีใครจะมีความสุขเท่าเรา เรายังไม่รู้ตัวเลยเป็นงั้นไป แต่เรารู้อยู่อย่างว่าเราเป็นคนที่ปล่อยวางอะไรง่าย คำว่าช่างมัน มีสติตลอดเวลาว่าใจเราจะคล้อยตามอารมณ์ในขณะนั้นหรือไม่ ถ้าใจชักจะเตลิดก็ดึงกลับมาเรียกว่ารู้เท่าทัน เปรียบเหมือนเหรียญที่มี 2 หน้า เราจะพลิกหน้า สุข หรือ ทุกข์ ก็อยู่ที่เราจะเลือก ถามว่าเราจะทุกข์ทำไม จะโกรธทำไม จะเกลียดทำไม ทำใจให้จมดิ่งกับความเศร้าทำไม ซ้ำเติมสมน้ำหน้าตัวเองทำไม ปัญหาทุกอย่างมันแก้ไขได้ทั้งนั้น บางทียังไม่ทันแก้เลยเวลาผ่านไปช่วงหนึ่งปัญหานั้นก็หมดไปซะแล้ว
เคยถูกโกงถึงหลักล้าน หลายล้านถามว่าทำไมไม่ทำอะไรซักอย่าง ก็โถ.... ทำไปเขาก็ไม่มีคืนเขาแย่กว่าเรามากอย่าจองเวรกันเลยหมดกรรมกันแต่ในชาตินี้เถอะ.....แม่แก่ก็บ่นอะไรไป เฮ้ออะไรก็ช่าง ได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น อะไรจะเกิดก็เกิด เมื่อคิดเช่นนี้แล้วการทำงานจึงไม่มีอะไรเครียด ถ้ามีสัญญาณว่าความสุกำลังจะหมดความเครียดกำลังจะเข้ามาแทนที่ เราก็กลับตัวซะไปที่ชอบ...ที่ชอบในความหมายของเรา.....เดี๋ยวก็หายเครียดไปเองเห็นมะ......ไว้วันหลังนะถ้ามีอารมณ์จะมาเล่าเรื่องจริงให้ฟังอีกวันนี้เตรียมตัวไปทำงานก่อน.....
