สงสัย คิดไม่ดีแน่ๆ

วันนี้เป็นวิทยากรภาษาอังกฤษให้กับครูโรงเรียนในฝันอีก 1 วัน พรุ่งนี้เด็กๆ คงสอบแล้วละ….ก่อนที่จะเล่าอะไรต่อ ต้าขอย้อนเวลาหาอดีตสักครู่นะคะ

จำคนแปลกหน้า(คนใหม่ได้ไหม) ค่ะ…หลังจากเอาขนมไปให้ถึง ร.ร. วันก่อน ก็ไม่ได้เจอกันอีก 4 วันหลังจากนั้น มีเพื่อนครูไปอบรมกลับมาเล่าว่า “น้อง…มีคนแปลกหน้ามาขอเบอร์ บอกว่ามีธุระด้วย” “ใครกัน พี่เคยเห็นเขาไหมคะ” “ไม่ค่ะ มาขอตั้งนานพี่ไม่ให้ เพราะน้องเคยบอกไว้ว่า อย่าแจกเบอร์น้องให้ใครไง” “โอ…ขอบคุณที่จำได้ ดีแล้วละ ยิ่งเป็นคนไม่รู้จักด้วย อย่าให้เขาเลยเนาะ ขอบคุณมากนะคะ “ ……2 วันต่อมา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น “สวัสดีครับ พี่เองนะคะครับ” “พี่คนไหนคะ” “ก็….คนที่………“เดี๋ยวแล้วคุณเอาเบอร์นี้มาจากใคร” “ถ้าบอกไปแล้ว อย่าไปโกรธเขานะครับ เขาเป็นครูอาวุโสจาก ร.ร.เดิมของน้อง” “……!!!!……..” คุยได้ ประมาณ 5 นาทีก็วางสาย

วันนี้หลังเที่ยงเขาโทมาอีกบอกว่า จะเอาขนมมาให้ “ไม่ต้องค่ะ มีเยอะแล้ว ไม่ต้องเอามา ไม่ว่างค่ะ ไม่อยากรบกวน แค่นี้นะคะ” “ไม่เป็นไร ผมอยู่ในตัวเมืองแค่นี้เอง เดี๋ยวจะเอาไปให้” “…..????…..” “ขอบคุณมากค่ะ แต่ ไม่ดีกว่า สวัสดีค่ะ”……………เมื่ออบรมเสร็จประมาณบ่าย 3 ต้าก็ขับคันแดง ไปหาหนังสืออ่านเล่นแถวๆหอนาฬิกา กริ๊งๆๆๆ โทมาอีกละ “น้องครับ ตอนนี้พี่อยู่ทางเข้าที่น้องอบรม….” “อ้าว…ก็บอกแล้วไงว่า ไม่ต้องมา” “ก็….คือพี่…” “แค่นี้นะ” “เดี๋ยวครับ….คือตอนที่เลี้ยวรถจะไปหาน้อง…ผมกำลังจะหยุดรถ พอดีมีมอไซค์วัยรุ่นมาชนอย่างแรง…ดีที่เด็กไม่เป็นอะไรมาก” “ว่าไงนะ คุณชนเด็กรึ…” “เปล่า…เด็กมาชนพี่…เด็กไม่เป็นไรเลย แต่รถพี่ พังเลยครับ” “งั้น…อยู่ตรงนั้น เดี๋ยวจะไปหานะ “…………………… ถูกต้องคร็บ…..รถพี่ท่านบุบไปครึ่งคัน……เดาเอาว่า ต้องหมดค่าซ่อมเป็นหมื่นแน่ๆ………………..แทนที่จะซีเรียส พอเห็นต้าไปถึง….หน้าตาเงี้ย….เหมือนวัย 18 ทันทีทันใด (เรื่องจริงค่ะ)….ต้าคิดในใจว่า ตานี่สงสัยคิดไม่ดี พระเจ้าลงโทษทันตาเห็นเลย……………..เฮ่อ…ติดตามตอนต่อไปนะคะ…………….