แผนแม่บทชุมชนบ้านป่าไม้แดง ดอยสะเก็ด เชียงใหม่ หัวใจสำคัญคือการเรียนรู้ ศักยภาพของตนเอง (ฮู้แฮงตัวเก่า) เป้าหมายสูงสุดคือการพึ่งตนเอง เมื่อชุมชนพึ่งตนเองได้ ก็หมายความว่าเป็นการพัฒนาที่ยั่งยืน เพราะชุมชนดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง (มีเหตุ มีผล มีความพอประมาณ มีภูมิคุ้มกันที่ดี และยังมีความรู้คู่คุณธรรม หรือคุณธรรมนำความรู้ว่ากันไป) การพัฒนายั่งยืน บนกระบวนทัศน์ใหม่ คือ การปรับวิธีคิดแบบสร้างสรรค์ การให้คุณค่า บนการมองโลกของความเป็นจริง (แม้กระแสโลกาภิวัฒน์จะโหมกระหน่ำเพียงใด จิตใจก็ไม่สั่นคลอน ผู้คนในชุมชนก็ไม่ต้องรอนแรมอ้างว้าง ห่างหายจากบุพการี ญาติมิตร บุกป่าใหม่ หนีเข้าเมือง ทำงานต่างประเทศ ดังเช่นในอดีต) มาเถอะครับ ชุมชนไทย มาร่วมกันสร้างกระบวนการเรียนรู้เพื่อให้เรามีแผนแม่บทชุมชนเป็นของหมู่บ้าน การพัฒนาของรัฐบาลเข้ามาก็จะเป็นการต่อยอดให้มั่นคงดังเช่นปิระมิด จึงจะได้ชื่อว่าเรารักในหลวง เพราะเราได้เดินตามรอยพ่อ ด้วยปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ทั่วไทย กว่าสี่สิบปีที่ผ่านมา กระบวนการพัฒนาที่รัฐคิดให้ทำให้ ทำให้ชุมชนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง จากความเป็นอยู่ที่หาอยุ่หากิน กลายเป้นอยู่เพื่อผลิต ผลิตเพื่อขาย เพิ่มการใช้สารเคมี ทำให้สิ่งแวดล้อมเสียหาย ผลผลิตไม่ได้ราคา ชาวนาชาวไร่กลายเป็นแรงงานราคาถูก จนใจ จนปัญญา (ไม่มีทางออก ออกทางเข้าก็ไม่ได้)เวทีการเรียนรู้ครั้งแล้วครั้งเล่า จะทำให้ชุมชนฟื้นความเชื่อมั่นว่า ยังมีความหวัง ยังมีทางออก ปัญหาความยากจน เกิดจากการจัดการเวลาไม่ได้ เวลาคือชีวิต ชีวิตคือเวลา เมื่อจัดการเวลาได้ ชีวิตก็มีความสุข สุขแบบมีทักษะในการดำเนินชีวิตตามแนวทางของศาสนาที่ตนเองนับถือ
ธีรกานต์/รายงาน
