เรื่องเล่าครับ

    วานนนี้ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนสนทนากับเพื่อนสนิท

    ซึ่งตอนนี้กำลังเรียนต่อจิตแพทย์....

    เป็นเพื่อนที่สนิทมากครับตอนเรียนแพทย์ เหมือนพี่น้องกัน ญาติกันมากกว่า...

   พูดคุยเกี่ยวกับการเขียนบันทึก  และประโยชน์ของบันทึก

   ในฐานะเพื่อนผมอยากให้เพื่อนแพทย์ท่านนี้เข้ามาเขียนบันทึก  เพื่อแลกเปลี่ยนกับคนทั่วไป  โดยเฉพาะเรื่องของการทำงาน  การเรียน

 

   เพื่อนได้ให้ข้อคิดเห็นว่า...

       ...ยังไม่อยากเข้าไปเขียนเพราะว่า  ตนเองนั้นยังไม่ดีพอ  ยังมีอีกด้าน  ที่เป็นด้านมืดอยู่  ไม่อยากเขียนเพราะว่าสิ่งที่เขียนนั้น  อาจจะไม่ใช่ตัวตนของเราที่แท้จริง

     ถ้าเราเขียนในเรื่องที่ไม่ใช่ตัวเรา  วันหนึ่งเมื่อมาพบกับคนที่เข้ามา ลปรร. เราก็จะรู้สึกไม่ดี..

       ผมมองว่าก็เป็นมุมมองหนึ่งที่สะท้อน  ความคิดความเข้าใจ

และได้ตรวจสอบตัวตนของเราเองว่า

 .......จริงๆแล้วสิ่งที่เราเขียนออกมา.เป็นตัวเราจริงๆแล้วหรือไม่

  ...เพราะว่ามันควรจะเป็นตัวเราจริงๆ  เราจึงจะภูมิใจในสิ่งที่เราเป็น

   ...และในสิ่งที่เรานำเสนอต่อสาธารณะ..

 

   แต่ผมก็ยังหนุนเพื่อนให้เขียน  โดยบอกว่าก็เขียนในสิ่งที่เป็นเราคือ

   เขียนเรื่องราวของเรา  เรื่องที่เราเรียน  เรื่องคนไข้  เรื่องเกม  เรื่องเล่นหุ้นก็ได้   หรือเรื่องความรัก..ในมุมที่ให้ข้อคิดดีๆ มากมาย

    เขียนในสิ่งที่เราเป็น  และสิ่งทีเราเข้าใจ  เเละเรียนรู้เรื่อยงราวจากการเข้ามาลปรร  และอ่านบันทึกคนอื่น  ก็จะเป็นการต่อยอดความคิด  ความเข้าใขของเราได้...