ใจพวกเราพร้อมจะสื่อสารกันหรือยัง

วันนี้ผมมีเรื่องมาเล่าครับ

เมื่อครั้งที่ลงไปเยี่ยมเยียนพี่ๆ ที่สุราษฎ์ฯ และที่เพชรบุรี

 แม้การลงไปในแต่ละครั้งนั้นจะมีภาระงาน แบกอยู่เต็มเป้ข้างหลัง และอยู่ได้ไม่นานมากนัก แตเวลา่ขากลับก็มักจะได้พกความรู็้้สึกดีๆและประสบการณ์แปลกๆที่แตกต่างกันทุกครั้ง

 

มีบางสิ่งที่คล้ายคลึงกัน และมีหลายสิ่งที่ไม่ได้เหมือนกันเลย

 

อย่างครั้งลงไปที่เพชรบุรีนั้น เราได้นั่งมอร์เตอร์ไซค์ ซ้อนท้ายกันไปมาในเมือง และนอกเมือง เป็นการเดินทางที่ได้สัมผัสลม แดด ธรรมชาติ และสังคมเมืองเพชรแบบใกล้ชิด

หรือครั้งที่ลงใต้สู่แดนยางพารา  การได้โดดน้ำคลองใสๆก็ทำให้รู้สึกว่าการกลับไปเป็นเด็กมันไม่ได้ยากอย่างที่คิด

 แม้พวกเราจะทำงานด้านเด็กด้านเยาวชน

ผมว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราต่างจากคนอื่นๆ

การชอบเล่น กล้าลอง และสนุกไปกับงานที่ทำ 

 

หลายๆครั้งที่เราทำงานไป หัวเราะไป มันมักทำให้หัวใจเรากระชุ่มกระชวย การเป็นกำลังใจให้กันเวลามาพบปะเจอหน้ากัน หลายๆครั้งมักทำให้ผมรู้สึกแปลกใจ เพราะเราก็ไม่ได้รู้จักกันมานานมาก แต่ความรู้สึกเวลาได้พูดคุย เวลาแลกเปลี่ยนกันในหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่อง มุมมอง ความคิด ชีวิต และงาน เรากลับพบคำว่า "ไว้ใจ" ลอยเกลื่นห้อง และบ่อยคร้ังที่หลายๆคนขึ้นสัญลักษณ์ "สนิท" บนหน้าผาก พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

 

หลายๆเรื่องเป็นเรื่องแปลกที่เราสร้างกันขึ้นมารู้ไหม ครับ

การเอาใจใส่กัน ความห่วงใยที่มีต่อกัน ที่เราถ่ายทอดออกมา มันแผ่รังสีออกไปสู่คนที่เราทำงานด้วย ไม่แน่นะ ว่า ครอบครัว พันทาง นี้อาจขยายลงไปในแต่ละพื้นที่ ได้โดยง่าย ก็ได้

 

แม้งานนี้จะใหญ่และท้าทายความสามารถและความสามััคคีของพวกเรา แต่จากที่ผมได้ติดสอยห้อยตามกันไปกับพวกพี่ๆ ผมว่าเรื่องนี้ไม่ยากเกินไปหรอกครับ 

แม้สไตล์การทำงานของเราจะแตกต่างกันไปตามประสบการณ์ ตามความถนัดและทีมงาน  แต่ถ้าเราเชื่อใจกัน นับถือกัน ปัญหาก็ไม่มีทางเกิดขึ้น ใช่ไหมครับ

ยิ่งเราพูด ยิ่งเราคุยกันมากเท่าไร เราจะยิ่งรู้จักกันมากขึ้น ไว้ใจกันมากขึ้น

 

 คามร่วมมือ การทำงานร่วมกัน หรือเรื่องใดๆที่มากระทบเราไม่ได้อยู่ที่ใครเริ่มหรือใครจัดตั้งมา แต่มันขึ้นอยู่กับใจพวกเรามากกว่า ว่าพร้อมจะสื่อสารกันหรือยัง

 เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ

หนึ่งในครอบครัวพันทาง