เมื่อวานตั้งใจไปร้านหนังสือเพื่อซื้อหนังสือของผู้เขียนท่านหนึ่งที่ชื่นชอบท่านมากๆ คือหนังสือของคุณวินทร์ เลียววาริณ ท่านเป็นนักเขียนในดวงใจ (แต่ก็ไม่เคยเจอท่านเป็นการส่วนตัวหรอกนะคะ) แถมยังเป็นคนพื้นเพเดิมอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา บ้านเดียวกันอีกด้วย หนังสือบางเล่มออกมา 2-3 ปี แล้ว แต่เพิ่งซื้อมาเก็บสะสมไว้ เพราะเนื่องจากช่วงที่ผ่านมาเนี่ย ค่อนข้างยุ่ง ทำให้ไม่มีเวลาหยิบหนังสือของท่านมาอ่านมากนัก ..แต่ทุกเล่มที่ผ่านมาและได้อ่านนั้น ชอบมากจริงๆ ค่ะ...เลยอยากแนะนำเผื่อใครอาจจะสนใจบ้าง
ที่ยังจำได้และขอแนะนำสักเล่ม คือ รอยเท้าเล็กๆของเราเอง (เล่มนี้ชอบมากค่ะ....เคยอ่านจบแล้ว เอาไปให้เพื่อนยืมอ่านต่อด้วยนะคะ)
มีอยู่บทหนึ่ง ท่านเขียน เรื่อง บอกรักแม่
มีอยู่ช่วงหนึ่งท่านเขียนว่า ท่านไม่ใช่คนเดียวที่ประสบกับธรรมเนียมของครอบครัวแบบเก่าที่เห็นว่า การบอกรักคนที่เรารักเป็นเรื่องแปลก
ท่านยังบอกอีกว่าท่านเรียนรู้ช้าไปหน่อย ว่าเมื่อรักใครก็ควรแสดงออกมาให้เขารู้ แต่ไม่ช้าเกินไปที่จะบอกคนอื่นๆว่า ไปเยี่ยมแม่ของคุณในวันนี้ บอกรักแม่ของคุณเสียก่อนที่แม่ของคุณจะไม่ได้ยินคำบอกรักนั้น
.......บางสิ่งบางอย่างในโลกเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว.......
แต่เชื่อเถอะค่ะว่าคุณพ่อท่านคงรับรู้แน่ๆ
และท่านคงหวังให้ลูกๆ ดูแลภรรยาของท่าน (คุณแม่คุณ )เป็นอย่างดีน่ะค่ะ.....สู้ๆ ค่ะ
เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดเห็นของพี่ๆ ผมคิดว่าทุกคนคงรักคุณพ่อ รักคุณแม่ กันทั้งนั้น แต่บางคนอาจจะไม่ค่อยแสดงออก แต่ผมว่าการแสดงออกว่าเรารักพ่อและแม่ของเราเป็นสิ่งดีนะคับ ท่านเองก็จะได้รู้ ว่าเรารักท่านมากเพียงใด ท่านจะได้มีความสุขและภูมิใจในตัวลูกของท่านคับ