เจ้ดโมงกว่าเช้าวันอาทิตย์  มองไปนอกหน้าต่าง

อยากนอนต่อ แต่วันนี้ต้องไป อยู่บุญ ที่โรงพยาบาล (มีคนแนะนำให้ใช้คำนีี้แทน..อยู่เวร)

เวลาเรามีสัมผัส ไม่ว่าทางตา จมูก หู เรามีความรู้สึก  โยงกับความทรงจำแล้วคิดต่อ

หมอก

.. เวลาเห็นหมอก ผมคิดถึงเพื่อน เวลาไปเที่ยวด้วยกัน คงตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ ที่เห็นหมอกมากมายอย่างนี้แวดล้อมตัวเรา แต่วันนี้กลับรู้สึก..คร้าน ไม่อยากไปไหน ไม่อยากออกไปโรงพยาบาล สลับกับภาพเก่าๆ สมัยภูกระดึง แควน้อย..กับเพื่อน ย้อนเวลากลับไปในอดีต ไม่อยู่กับปัจจุบัน เกียจ..คร้าน อยากอยู่บ้านต่อ

ประเดี๋ยวเดียวกับสัมผัสทางตากับหมอก ความคิดผมเตลิดไปไกลเป็นพันกิโล  เจ้าหนูเจอรี่ี่ตัวนี้ซนจริงๆ

ความรู้ตัวกลับมาอีกครั้ง แมวทอมโผล่หน้ามาแล้ว  หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพ

 

 

 

แล้วขับรถออกไปอยู่บุญที่โรงพยาบาล 

                                                                                                               

The image “http://www.chulabook.com/images/books/9789749412596.gif” cannot be displayed, because it contains errors.

ทอมกับเจอรี่เป็นอุปมาอุปมัยของคุณศุภวรรณ กรีน พูดถึง ความรู้ตัวหรือตาใจ กับ ความรู้สึก ความทรงจำและความคิด จากหนังสือ ไอน์สไตน์ถาม พระพุทธเจ้าตอบ