บทพิจารณาสังขาร

   มนุษย์เราเอ๋ย      เกิดมาทำไม                 นิพพานมีสุข                อยู่ไยมิไปตัณหาหน่วงหนัก        หน่วงชักหน่วงไว้       ฉันไปมิได้                   ตัณหาผูกพันห่วงนั้นพันผูก             ห่วงลูกห่วงหลาน       ห่วงทรัพย์สินศฤงคาร  จงสละเสียเถิด จะได้ไปนิพพาน           ข้ามพ้นภพสาม            ยามหนุ่มสาวน้อย        หน้าตาแช่มช้อย  งามแล้วทุกประการ     แก่เฒ่าหนังยาน           แต่ล้วนเครื่องเหม็น     เอ็นใหญ่เก้าร้อย  เอ็นน้อยเก้าพัน            มันมาทำเข็ญใจ           ให้ร้อนให้เย็น              เมื่อยขบทั้งตัว  ขนคิ้วก็ขาว                 นัยน์ตาก็มัว                 เส้นผมบนหัว               ดำแล้วกลับหงอก  หน้าตาเว้าวอก             ดูน่าบัดสี                     จะลุกก็โอย                  จะนั่งก็โอย  เหมือนดอกไม้โรย       ไม่มีเกสร                     จะเข้าที่นอน                พึงสอนภาวนา  พระอนิจจัง                  พระอนัตตา                 เราท่านเกิดมา                          รังแต่จะตาย  ผู้ดีเข็ญใจ                     ก็ตายเหมือนกัน           เงินทองทั้งนั้น             มิติดตัวไป  ตายไปเป็นผี                ลูกเมียผัวรัก                 เขาชักหน้าหนี             เขาเหม็นซากผี  เปื่อยเน่าพุพอง              หมู่ญาติพี่น้อง              เขาหามเอาไป                          เขาวางลงไว้  เขานั่งร้องไห้               แล้วกลับคืนมา            อยู่แต่ผู้เดียว                 ป่าไม้ชายเขียวเหลียวไม่เห็นใคร        เห็นแต่ฝูงแร้ง                          เห็นแต่ฝูงกา                เห็นแต่ฝูงหมา  ยื้อแย่งกันกิน               ดูน่าสมเพช                   กระดูกกูเอ๋ย                 เรี่ยรายแผ่นดิน แร้งกาหมากิน             เอาเป็นอาหาร              เที่ยงคืนสงัด                ตื่นขึ้นมินาน  ไม่เห็นลูกหลาน          พี่น้องเผ่าพันธุ์              เห็นแต่นกเค้า                          จับเจ่าเรียงกัน  เห็นแต่นกแสก            ร้องแรกแหกขวัญ         เห็นแต่ฝูงผี                  ร้องไห้หากัน             มนุษย์เราเอ๋ย    อย่าหลงนักเลย            ไม่มีแก่นสาร               อุตส่าห์ทำบุญ  ค้ำจุนเอาไว้                   จะได้ไปสวรรค์           จะได้ทันพระพุทธเจ้า              จะได้เข้านิพพาน  อะหัง  วันทามิ  สัพพะโส                                อะหัง  วันทามิ   นิพพานะปัจจะโยโหตุฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ว่าด้วยชีวิต

คำสำคัญ (Tags)#มาดูกัน#สังขารคืออะไร#อ่านเป็นทำนอง

หมายเลขบันทึก: 125066, เขียน: 04 Sep 2007 @ 20:32 (), แก้ไข: 18 Jun 2012 @ 16:43 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 11, อ่าน: คลิก


ความเห็น (11)

การเกิดของมนุษย์..มันเหมือนกับเริ่มจาก ชิพ เล็กๆที่ถูกตั้งค่าไว้แล้ว  ว่าจะหมดอายุเมื่อไร  ด้วยเหตุใด  เจ้า "ชิพ" ตัวนั้นจะพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆโดยอาศัยทรัพยากรธรรมชาติ หนึ่งชั่วอายุของ "ชิพ" ตัวนี้ทำลายสิ่งมีชีวิตอื่นๆไปมากมาย  เพื่อให้ตัวมันเองอยู่รอด  เมื่อทรัพยากรที่ใดหมดลง  มันกำลังมองหาถิ่นอื่น  เพื่อวาง "ชิพ"เล็กๆอันเป็นเผ่าพันธุ์ของมัน เข้าทำลายอีก  โดยอ้างว่าดำรงไว้ซึ่งเผ่าพันธุ์

                     อันตรายและน่ากลัวมาก

สาธิต
IP: xxx.12.97.116
เขียนเมื่อ 
จนถึงทุกวันนี้ ค้นหาไม่พบ ว่าเกิดมาทำไม ถ้าไปคนเดียว คงเห็นแก่ตัว

สวัสดีค่ะ

คนเราน่าจะเกิดมาเพื่อทำความดี สร้างสมบารมีให้มากขึ้นๆ  ปฎิบัติธรรมจนหมดกิเลศ และไปนิพพานในที่สุดค่ะ

คงอีกนานแสนนานๆๆๆ

P
3. sasinanda
การทำความดีไม่ใช่ว่าจะปฏิบัติธรรมอย่างเดียว
เพียงให้เราตั้งมั่นอยู่ในหลักธรรมคำสอนไม่ประพฤติผิดโอกาสจะไกล้ความเป็นจริงของชีวิตเท่านั้นเช่น
อริยสัจ๔เป็นต้นอะคับ
ไม่มีรูป
2. สาธิต
คนเราเกิดมาเพื่อศึกษาเรียนรู้  รู้จักชีวิตของตนเองและคนรอบข้าง  เมื่อเรียนรู้จักตนเองอย่างแจ่มแจ้งแล้วก็ไม่เสียทีที่ได้เกิดมาในโลกใบนี้
ดอกฝิ่น คนเศร้า
IP: xxx.26.255.91
เขียนเมื่อ 

ขอแนะนำตัว ข้าพเจ้ารับราชการ ระดับ ๘ ขอคยด้วย

เอส
IP: xxx.24.75.200
เขียนเมื่อ 

ผม อายุ12 ผม บวช ผม อยาก อ่าน มาก เลย คัฟ มัน มาก หวัง ว่า บทสัง ขาร นี้ จะ เผ่ย เเพร่ ไห้ คน อื่น รุ๊ เเล้ว อ่าน ต่อ ไป

สวัสดีครับดอกฝิ่น คนเศร้า

มีอะไรก็เข้ามาคุยได้นะครับฝากข้อความไว้ก็ได้จะแวะไปคุยด้วย

สวัสดีเอส

หากเราอ่านและพิจารณาตามเราก็มองความเป็นจริงได้เสมอนะ

ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรหากเรามองให้เกิดประโยชน์ก็สามารถแสวงหาได้ทุกเรื่องราว

สุรภี อุปโท
IP: xxx.27.182.19
เขียนเมื่อ 

สาธุ ชีวิตอนิจจัง