เมื่อการแข่งขันทักษะภาษาอังกฤษได้เสร็จสิ้นลงด้วยความสำเร็จที่น่าชื่นชม สมกับความเหน็ดเหนื่อยที่ได้ตั้งใจทำ เรียนเชิญอ่านได้..... ที่นี่....ที่นี่....ที่นี่.... ครูอ้อยนัดประชุมครูกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศทุกคน โดยเขียนหนังสือเวียนเรียนเชิญ ....วาระการประชุมที่สำคัญนั้นก็คือ....ครูเขียนบันทึกลงบล็อกเรื่อง สรุปการจัดการแข่งขันครั้งนี้ ครูอ้อยจะรออ่านบันทึกนั้นๆด้วยความชื่นชม บรรยากาศของการประชุมนั้น เกือบจะเป็นแบบ...ศาลไคฟง...ก็ว่าได้ ไม่ใช่ว่าครูอ้อยจะเป็นเผด็จการ จากบันทึกที่เคยเขียน หรือความรู้สึกที่ต้องการให้ผู้อื่นมาเป็นหัวหน้าบ้าง.... หัวหน้าคนต่อไปมีแล้ว.. แต่เมื่อถึงเวลาพูดจริงๆ สมาชิกทุกคนยังคงเหมือนเดิมกับ.....การพูดเล่น พูดเก่ง...แต่ไม่ทำงาน ครูอ้อยคนเดียวที่เปลี่ยนไป แต่อยากให้คนอื่นเปลี่ยนไปในทางที่ดี ข้อความที่พูด ได้เน้นเรื่อง Unity ของกลุ่มสาระ ฯ การพูดได้เปรียบเทียบการทำงานของหัวหน้ากลุ่ม ฯทุกกลุ่ม จำเป็นต้องนำมาพูดให้เข้าใจ....ครูอ้อยพูดถึงความรู้สึกลึกๆว่า......เห็นใจว่า ครูทุกคนทำงานหนักและเหน็ดเหนื่อย ครูอ้อยจึงลงมือทำหลายๆอย่างด้วยตัวเอง ไม่ได้เรียกประชุมแบบเอกเกริก ไม่ได้ชี้นิ้วให้ใครทำงาน ไม่ได้เลือกที่รักมักที่ชัง ที่งานแต่ละคนได้รับมอบหมาย ก็เป็นงานเฉพาะตัว ที่สามารถทำได้ เหมาะสม ชัดเจน ครูอ้อย....ปรับแต่ง นิสัย การกระทำของแต่ละคน และบอกทุกคนว่า.....ครูอ้อยกำลังทำอะไรอยู่ เรื่องการทำงานที่ผ่านมา Backward Design ก็ดี งานในกลุ่มสายชั้นก็ดี ทุกคนให้ความร่วมมือกันดีมาก อยากให้ทุกคนหันมาดู มาช่วยเหลือ หรือทำให้ความเป็น Unity ของกลุ่มสาระฯ แข็งแกร่ง.....ไม่ใช่ปล่อยให้หัวหน้า ดำเนินการเพียงคนเดียว เพราะ....กลุ่มสาระฯ..ไม่ได้เป็นของครูอ้อยคนเดียว... สมาชิกทุกคนเข้าใจ ครูอ้อยกำชับว่า...เข้าใจแล้วต้องปรับเปลี่ยน และลงมือกระทำ ...ไม่ใช่ พูดเก่ง ติเก่ง...งานก็ต้องเก่งด้วย
