เช้านี้ฉันมีความรู้สึกที่แย่มากๆเลยทีเดียว ในการดำเนินชีวิตการอยู่ร่วมกับผู้อื่น อยากร้องไห้กับตนเองบ้าง
ทำไม ! ฉันจะต้องได้รับการกระทำจากบุคคลที่ทำงานร่วมกันในหน่วยงานเดียวกัน ทำไม ฉันเป็นบุคคลที่ไร้ค่ามากหรือ ในยามที่ไม่ต้องการฉันเป็นเพียงบุคคลที่ไร้ค่า เป็นวัตถุที่ไม่อยากจะมองดู พูดคุยด้วย แต่ในยามที่มีประโยชน์ก็จะมาหา มาขอความช่วยเหลือ แล้วฉันก็ยอมให้ความช่วยเหลือ สุดแรงของฉัน
แล้วฉันละได้อะไรบ้างในยามที่เจ็บปวด อยู่คนเดียว ไร้ผู้คนที่ต้องการ
ช่วยด้วยเถอะ ฉันอยากได้บุคคลที่ฉันไว้ใจหรือบุคคลที่ฉันรัก มาพูด ฟังในยามที่ฉันทุกข์ ร้องไห้ แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะทำตามใจที่ฉันต้องการ
ทำไม ฉันต้องยอมพวกเขาเหล่านั้นที่เป็นบุคคลอยู่เหนือฉัน ( หัวหน้า ) ก้เพราะความอยู่รอดของฉันที่ต้องการให้ลูกได้เรียนจบจากสถาบันแห่งนี้ เหมือนกับพี่ของเขาที่เรียนจบแล้ว ( 3 คน )
ฉันภูมิใจในสถาบันแต่ฉันไม่ชอบ บุคคลที่ร่วมงานด้วยมีแต่ความจอมปลอม เขาพูด ว่า ผู้อื่นได้ แต่ฉันพูดหรือตอบคำถามของบุคคลอื่นไม่ได้ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ฉันจะต้องเป็นคนผิดเสมอ
ช่วยด้วยเถอะ สำหรับความอยุติธรรมในโลกนี้ มีบุคคลที่ช่วยฉันได้เพียงผู้เดียว นั่นคือ พระเจ้าที่ฉันนับถือ ( คาทอลิก ) ฉันจะสวดภาวนาอยู่เสมอนะในยามที่ฉันได้รับความทุกข์จะไปหาพระที่วัด ( โบสถ์ ) ระบายให้พระรู้ถึงแม้พระจะไม่ต้องฉันสักคำก็ตาม แต่ฉันเชื่อเสมอว่า พระรู้และพระรักฉันในยามที่ฉันเจ็บปวดเพียงไร
ทำไม มนุษย์นั้นจึงมีแต่ความคิดที่เห็นแก่ตัว ซ้ำเติมให้มันตาย ให้มันจมอยู่ไปไหนไม่ได้
จะมีใครบ้างที่จะช่วยฉันได้ในยามนี้ กลุ้มใจมากๆเลย ระบายกับใครก็ไม่ได้ เครียด ปวดหัวอีกแล้ว จงอดทนไว้เถอะ สู้กับมารที่มาผจญในใจตนเองให้ได้นะ ขอบคุณที่ได้ให้ฉันระบาย สบายใจบ้างแล้ว ขอกลับไปทำงานตามหน้าที่ของฉันนะ
***ขอเป็นกำลังใจ
***อย่าคิดมาก
***คนที่เราต้องแคร์ คือครอบครัวของเราต่างหาก