ความภาคภูมิใจในการทำงาน คือการที่ได้เห็นลูกศิษย์เป็นคนที่มีคุณภาพ สามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุขและไม่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ตนเอง สังคม ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เมื่อก่อนไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเราเพราะไม่คิด ไม่อยากที่จะเป็นครู แต่ด้วยโอกาสและจังหวะของชีวิตทำให้ได้เข้ามาสู่อาชีพนี้
วันแรกที่สอนตื่นเต้นมาก (คาดว่าลูกศิษย์ก็คงตื่นไม่แพ้กัน ก็มีอาจารย์หน้าใหม่มาสอนนี่นา) เราเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรที่นอกเหนือจากเนื้อหาที่เตรียมมา บรรยากาศในห้องเรียนเงียบมาก เด็กเริ่มทำหน้าเซ็งๆ มองนาฬึกาบ่อยมาก ทำไมยังไม่หมดคาบอีกนะ เวลาเดินช้ามาก......เฮ้อ..ชีวิต
สามปีผ่านไป ยิ่งสอนยิ่งสนุก เพราะนำวิธีการเรียนรู้ที่ทำให้นศ.มีส่วนร่วมมากขึ้น มีการนำเทคโนโลยีเข้ามาใช้เป็นสื่อมากขึ้น ทำไปทำมาสี่คาบเริ่มไม่พอ เอ๊ะ..เวลาหมดเร็วจัง
แต่เทคนิคการสอนต่างๆ ที่ได้มาบางสิ่งที่ได้มาจากการสังเกตวิธีการสอนของอาจารย์ผู้ใหญ่ หรือไม่ก็จากการอ่านหนังสือรวมถึงเนื้อหาที่อยู่ในเว็ปไซต์ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการเรียนการสอน แล้วนำมาประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนของเราโดยให้เหมาะสมกับสภาพของผู้เรียน เนื้อหาที่จะสอน วัตถุประสงค์ที่กำหนด สื่อการเรียนรู้ที่มีอยู่ สภาพห้องเรียน ระยะเวลาของการเรียน และอื่นๆ อีกมากมาย
เด็กก็สนุก คนสอนก็สนุก สอนไปก็มีนอกเรื่องกันบ้าง พูดคุย สอบถาม แนะนำ แลัวก็มีการว่ากล่าว ตักเตือนบ้างตามสมควร ซึ่งทำให้รู้ว่าการเป็นครูนั้นไม่ใช่สอนแค่เนื้อหาสาระตามหลักสูตร แต่ต้องสอนให้คนเป็นคนดี (เก่ง ไม่เก่ง ขึ้นอยู่กับกรรมพันธุ์และกรรมเวร) บางคนอาจคิดว่าสอนให้เก่งนั้นยาก บางคนก็ว่าสอนให้ดียากกว่า
แต่ในมุมมองส่วนตัวคิดว่าสอนให้เด็กเป็นคนดีนั้นไม่ยาก เพียงแค่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดี (แต่ไม่ถึงกับต้องถือศีลอย่างเคร่งครัดนะคะ) สร้างความเป็นกันเองกับเด็ก ให้เค้าไว้ใจ เชื่อใจ ถ้ามีปัญหาอะไรจะได้กล้าที่จะถาม กล้าเล่าให้เราฟังได้ จากนั้นเราก็แนะนำแนวทางเชิงสร้างสรรค์ให้กับเค้า (แต่จะเอาไปทำตามหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับวิจารณญาณของเค้า ไปบังคับไม่ได้ วัยรุ่นไม่ชอบโดนบังคับเรารู้ดีเพราะเพิ่งผ่านช่วงนั้นมาหมาดๆ)
แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่ศิษย์ห้องแรก (ห้องนี้วีรกรรมเยอะ) เดินแถวขึ้นบนเวทีเพื่อไปรับพระราชทานปริญญาบัตร เรานั่งมองอยู่ข้างล่างด้วยความภาคภูมิใจ ตื้นตันใจ ดีใจกับความสำเร็จของพวกเค้า บางทีก็น้ำตาคลอนิดๆ มันปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก......พวกเค้าจะรู้หรือเปล่านะ.........
