ดินสอ
อุปมาดั่งดินสอ
ช่างทำดินสอ หยิบดินสอแท่งหนึ่งมาวางไว้ต่างหาก ก่อนหยิบลงบรรจุกล่อง และส่งไปยังโลกกว้าง ช่างได้กล่าวกับดินสอแท่งนี้ว่า
"ดินสอเอ๋ย ก่อนจะออกไปท่องโลกกว้าง จงจดจำไว้ และไม่มีวันลืมว่า
..... ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีไม้ห่อหุ้มเจ้าอยู่เพื่อปกป้องความเปราะบางของเจ้า จงจำไว้ว่า
สิ่งที่ดีที่สุดของเจ้าคือ ข้างในตัวเจ้าเอง
..... เจ้าจงยอมลดละเลิกอัตตา และให้ใครบางคนจับเจ้าไว้ในมือเพื่อเอื้อให้เจ้าได้ใช้
ศักยภาพของความเป็นดินสอของเจ้าอย่างสมบูรณ์
..... จงยอมรับความเจ็บปวดจากการเหลา เพราะดินสอที่ดีต้องแหลมคม จงจำไว้ว่า
ปัญหา อุปสรรค การทบทวน ความล้มเหลว การปรับตัว ความคับข้องใจ การเสียหน้า การไม่ได้ดั่งใจ ฯลฯ เป็นความจำเป็นที่ก่อให้เกิดความดีเลิศสมบูรณ์แบบในตนและต้องเกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ ชั่วชีวิตเจ้า
..... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นรอบตัวเจ้า จงจำไว้เสมอว่า เจ้า มีหน้าที่เขียนและจงทำหน้าที่
เขียนอยู่เสมอ โดยอดทนต่อความแปรปรวนอันเป็นปกติธรรมดา รอบตัวเจ้า
..... จงกล้าเสี่ยงที่จะเขียนทุกอย่าง เพราะเจ้าเป็นดินสอที่มียางลบติดอยู่ตรงปลายสามารลบคำผิดจากการเขียนของเจ้าได้ด้วยตัวของเจ้าเอง
..... ชีวิตของเจ้าจะหดสั้นลงตามวาระแห่งการเหลา แต่เจ้าจะเป็นดินสอที่ดีที่สุด มีคุณค่าที่สุดถ้าเจ้าทิ้งร่องรอยของเจ้าไว้ทุกหนแห่งที่ได้มีโอกาสผ่านไป ร่องรอยของเจ้าไม่มีวันตาย"
รศ.ดร.พรชุลี อาชวอำรุง สรุปความจาก "papable of th pencil" (anonymous) อ้างอิง
จากเอกสารทำเนียบ ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน ครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ช่างทำดินสอ หยิบดินสอแท่งหนึ่งมาวางไว้ต่างหาก ก่อนหยิบลงบรรจุกล่อง และส่งไปยังโลกกว้าง ช่างได้กล่าวกับดินสอแท่งนี้ว่า
"ดินสอเอ๋ย ก่อนจะออกไปท่องโลกกว้าง จงจดจำไว้ และไม่มีวันลืมว่า
..... ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีไม้ห่อหุ้มเจ้าอยู่เพื่อปกป้องความเปราะบางของเจ้า จงจำไว้ว่า
สิ่งที่ดีที่สุดของเจ้าคือ ข้างในตัวเจ้าเอง
..... เจ้าจงยอมลดละเลิกอัตตา และให้ใครบางคนจับเจ้าไว้ในมือเพื่อเอื้อให้เจ้าได้ใช้
ศักยภาพของความเป็นดินสอของเจ้าอย่างสมบูรณ์
..... จงยอมรับความเจ็บปวดจากการเหลา เพราะดินสอที่ดีต้องแหลมคม จงจำไว้ว่า
ปัญหา อุปสรรค การทบทวน ความล้มเหลว การปรับตัว ความคับข้องใจ การเสียหน้า การไม่ได้ดั่งใจ ฯลฯ เป็นความจำเป็นที่ก่อให้เกิดความดีเลิศสมบูรณ์แบบในตนและต้องเกิดขึ้นเป็นระยะ ๆ ชั่วชีวิตเจ้า
..... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นรอบตัวเจ้า จงจำไว้เสมอว่า เจ้า มีหน้าที่เขียนและจงทำหน้าที่
เขียนอยู่เสมอ โดยอดทนต่อความแปรปรวนอันเป็นปกติธรรมดา รอบตัวเจ้า
..... จงกล้าเสี่ยงที่จะเขียนทุกอย่าง เพราะเจ้าเป็นดินสอที่มียางลบติดอยู่ตรงปลายสามารลบคำผิดจากการเขียนของเจ้าได้ด้วยตัวของเจ้าเอง
..... ชีวิตของเจ้าจะหดสั้นลงตามวาระแห่งการเหลา แต่เจ้าจะเป็นดินสอที่ดีที่สุด มีคุณค่าที่สุดถ้าเจ้าทิ้งร่องรอยของเจ้าไว้ทุกหนแห่งที่ได้มีโอกาสผ่านไป ร่องรอยของเจ้าไม่มีวันตาย"
รศ.ดร.พรชุลี อาชวอำรุง สรุปความจาก "papable of th pencil" (anonymous) อ้างอิง
จากเอกสารทำเนียบ ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน ครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ดินสอให้ข้อคิด ขอบคุณครับ