การเฝ้ารออย่างอดทนในรักแท้ เป็นวิถีที่งดงามยิ่ง

 

ครั้งหนึ่งผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมลูกค้าที่ปาดังเบซาร์ ร้านค้าส่วนใหญ่ที่วันนั้นผมวางแผนจะเข้าไปหา ส่วนใหญ่อยู่ในตลาด ซึ่งก็ตั้งอยู่ใจกลางเมือง มีประสบการณ์หนึ่งที่ผมไม่เคยลืมเลยกับการมาเยือนปาดังเบซาร์ในครั้งนี้ เรื่องมีอยู่ว่า

หลังจากที่ผมได้เสร็จธุระในช่วงเช้าแล้ว ซึ่งตะวันก็โด่งใกล้เที่ยงเต็มที ผมคิดว่าอย่ากระนั้นเลย หาอะไรอร่อย ๆ แถวนี้กินดีกว่า หันซ้ายหันขวาก็เจอร้านอาหารร้านหนึ่ง บรรยากาศร่มรื่นปกคลุมเป็นส่วนใหญ่ของร้าน มีต้นไม้เยอะพอประมาณ ทั้งต้นใหญ่ ต้นเล็ก ไม้ต้น ไม้ดอก ถือได้ว่าจัดร้านได้ไม่เลวเลยทีเดียว แต่ถ้ามากกว่านี้ คงจะรกตาแลดูพิลึก ก็ตัดสินใจว่า ร้านนี้แหล่ะที่ผมจะฝากท้องสำหรับเที่ยงนี้ ก็เลยเดินข้ามถนนมุ่งตรงสู่ทางเข้าของร้าน

กำลังจะเดินผ่านรั้วของร้าน หางตาขวาเหลือบไปเห็นกรงขนาดใหญ่อยู่ทางขาวมือ นึกในใจว่าบรรยากาศร้านเข้าใกล้สวนสัตว์ขึ้นทุกที ด้วยความสงสัย ผมก็พยายามใช้สายตาสอดส่ายดูว่า เอ๊ะ....กรงตาข่ายสี่เหลี่ยม สูงประมาณ 2 ฟุต กว้างยาวก็ประมาณเตียงนอนขนาดคิงไซส์ เป็นกรงขังอะไรกันแน่ 

พยายามมองอยู่นานก็เห็นสัตว์ที่อยู่ในกรงจนได้ นกเงือกตัวใหญ่ ขนสีดำมันขลับ คอสีเขียว ส่วนปากและจมูกสีเหลืองเข้ม นั่งนิ่งอยู่บนคอนไม้ ไม่ขยับเขยื้อน ผมคิดในใจ คงจะเป็นหุ่นที่ทางร้านเอามาตั้งโชว์ให้ลูกค้าดู คิดได้ดังนั้นก็เดินต่อเข้าไปในตัวร้าน กำลังจะเลยผ่านกรง หางตาก็เห็นว่าเจ้าหุ่นนกเงือกขยับคอ ผมหันขวับกลับไปดูให้แน่ใจอีกครั้ง ปรากฏว่ามันไม่ใช่หุ่น มันเป็นนกเงือกจริง ๆ ตัวเป็น ๆ อยู่ตัวเดียว

ผมพยายามเพ่งมองดูสายตาของมัน ผมสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกที่มันพยายามเก็บไว้ไม่ให้ผมเห็น พร้อมกับแสร้งทำเป็นใช้จงอยสีเหลืองสดจิกนู้นจิกนี้ไปเรื่อย เพื่อจะบอกผมว่ามันสบายดี ไม่ได้เป็นอะไร

นานมาแล้วที่ผมเคยได้เรียนรู้ว่านกเงือกนั้นเป็นสัตว์ผัวเดียวเมียเดียว หมายความว่าอะไร ก็หมายความว่า ถ้านกเงือกที่มีคู่แล้วต้องมีอันพลัดพรากจากคู่ของมัน มันก็จะไม่มีคู่ใหม่อีกแล้ว ก็ได้แต่เฝ้ารอว่าซักวันหนึ่ง มันจะได้กลับมาอยู่เป็นคู่เชยกับคู่รักของมันอีกครั้ง เฝ้ารออย่างมีความหวัง ถึงแม้ตัวเองจะสูญเสียอิสระภาพอย่างถาวรแล้วก็ตาม หลาย ๆ ครั้งที่บางตัวก็ตรอมใจตายไปเอง

นกเงือกเป็นสัตว์โลกที่มีชีวิตรักสุดคลาสสิคมากชนิดหนึ่งเลย ตั้งมั่นในรักเดียวที่มี เอื้อเฟื้อ เห็นอกเห็นใจและเคียงข้างกันมิห่างกาย ตราบเท่าจะมีสัตว์ชนิดอื่นหรือความตาย มาพรากทั้งคู่ออกจากกัน

มองตาเจ้าเงือกที่อยู่ในกรงแล้วก็ให้เวทนาใจ แววตาที่เฝ้ารออย่างมีความหวัง ความหวังว่าสักวันจะได้เจอคนที่รัก เฝ้ารอว่าสักวันจะได้กลับไปคลอเคลียกันอย่างเคย  คงจะเฝ้ารอมานานมากแล้ว ถึงจะทำให้มันทรมานใจ แต่ก็เป็นสิ่งงดงามแห่งความรัก  

คนเราก็ไม่ต่างจากนก ความรักที่ตั้งมั่น มั่นคงในคนที่เราเชื่อมั่น การเฝ้ารออย่างอดทนในรักแท้ เป็นวิถีที่งดงามยิ่ง งดงามแห่งรักที่ถึงแม้จะทรมาน แต่ก็ทรมานบนความอิ่มเอมแห่งความหวัง

มื้อเที่ยงวันนั้นเป็นข้าวคลุกกะปิ กับน้ำแตงโมปั่น กินไปก็ให้รู้สึกฝืดในคอไป เหมือนกับว่าความโหดร้ายที่กระทำกันข้าม Species ได้เอาคืนบ้างแล้ว